Judith Leysner
Judith Leysner (NL, 1965) speelt in haar performances met de representatie van verschillende identiteiten. Interessant aan het werk van Judith Leysner is dat zij onze perceptie van schijnbaar ‘onschuldige’ maatschappelijke identiteiten bevraagt en ondermijnt.
In 2008 ontving Judith Leysner de Black Magic Women Award, een initiatief van CBK Zuidoost. De award is voor een talentvolle vrouwelijke kunstenaar met een interculturele beeldtaal of werkwijze. De jury van de Black Magic Women Award 2008 schreef het volgende over Judith Leysner:
‘Haar identiteit is een gegeven en geen vertrekpunt. De rode draad wordt gevormd door tegenstellingen. Tegenstellingen in vorm en in onderwerpen. En niet in de laatste plaats door tegenstellingen in haar zelf. …De kunstenares gooit zich volledig in de strijd… Een ontmoeting met haar en haar werk voelt als een confrontatie, maar leidt uiteindelijk tot warmte en generositeit’.
Tijdens de ontwikkeling van haar performance voor Project Perform 08/09 wordt Judith Leysner gecoacht door: Helmut Dick (DE).
Judith Leysner's video's/foto's zijn 8 januari t/m 1 februari ook te zien in de tentoonstelling Kyoko and friends in het Glazen Huis, Amstelpark, Amsterdam.
In her performances Judith Leysner (NL, 1965) plays with the representation of different identities. Interesting about her work is that she questions and undermines our perception of seemingly ‘innocent’ socially determined identities.
Judith Leysner was coached by Helmut Dick (DE).
Papa/Daddy - Judith Leysner
Papa is een performance over het begrip "vader".
(papa is een vertrouwd begrip voor een vader)
Omdat ik zonder vader ben opgegroeid, ben ik geïntrigeerd door het fenomeen. Als ik het woord tafel of papa uitspreek, dan klinken deze woorden mij hetzelfde in de oren. Papa/Daddy gaat ook over kijken en bekeken worden, over de verwachtingen die we hebben als we naar een voorstelling gaan. Over de 2 en 3 dimensionale wereld en wat er gebeurt als de twee in elkaar overvloeien.
Papa is a performance about the concept “father”.
(daddy is a diminutive, familiar term for a father.)
Being raised without a papa made me wonder about this phenomenon; if I say table or papa, sounds the same to me. Papa is also about watching and being watched about expectations that we have when we go to see a performance, about the 2 and 3 dimensional worlds and what happens on the borderline when one goes into the other.
Audio Visuals: Vava M. Stojadinovic
Met dank aan/Thanks to: Tom Smit, Martin Grootenboer, Tungsten Studio, Donna Lewis, Joeri Lans
foto © Tom SmitJochem van Tol
Jochem van Tol (NL, 1983) maakt muziekperformance-installaties met onverwachte en verrassend alledaagse instrumentkeuze. Spannend aan het werk van Jochem van Tol is dat het residu van zijn performance performatief blijft.
Tijdens Project Perform 08/09 presenteren Jochem van Tol, Lars Kynde en Xandra van der Eijk Postvoorstelling. Een muzikale montage van 240 ‘postkaarten’.
Jochem van Tol (NL, 1983) makes music performance installations with an unexpected and surprisingly common choice of instruments. Exciting about his work is that the residue of his performance stays performative.
Jochem van Tol was coached by Jasmina Feković (NL).
www.jochemvantol.nl
Postvoorstelling - Jochem van Tol
Gedurende 2 maanden heeft een groep van 30 mensen een serie van 8 kaarten door de brievenbus ontvangen. Een postvoorstelling zonder een fysieke performer maar met een handgeschreven text gecombineerd met geluid en licht. Een reisverhaal over iemand, daar aan de andere kant van wereld. Een ontmoeting met een andere cultuur. Een andere beleving van tijd. Elke kaart is een klankobject waar live mee gespeeld kan worden.
Tijdens Project Perform 08/09 zal de zoektocht naar een postkaart orkest - als een montage van schetsen, improvisaties en liedjes - een landschap vormen van bewegende, trillende, zoemende, zingende, krakende en gillende kaarten.
For 2 months, a group of 30 people received a series of 8 postcards. A post-performance without a physical performer, but with a handwritten text combined with sound and light. A travel story about someone, on the other side of the world. An encounter with a different culture. Another perception of time. Each card is a sound object which can be played live.
During Project Perform 08/09 this search for a postcard orchestra - as an assembly of sketches, songs and improvisations – will turn into a landscape of moving, vibrating, humming, singing, screaming and creaking cards.
Spel/Performed by: Jochem van Tol, Lars Kynde, Pepe Gonzales Garcia
Licht/Light: Xandra van der Eijk
Met dank aan/Many thanks to: Saskia Quanjer, Ibelisse Guardia, Paul Koek, de Veenfabriek, Hallmark Cards, Jappe Groenendijk, Wendy Dekker, Hein Drost en Koos Hopman.
Nesha Nikolic
Nesha Nikolic (RS, 1975) maakt provocatieve acties en performances waarin de reactie van het publiek centraal staat. Interessant aan het werk van Nesha Nikolic is het provocatieve karakter van zijn performances. Ze zijn er vrijwel altijd op gericht een directe reactie op te wekken bij het publiek.
Nesha Nikolic wordt gecoacht door Messieurs Delmotte (BE).
Nesha zal elke dag een nieuwe performance doen; op dag 1 Aircraft Man, op dag 2 Death? en op dag 3 Neurotical Transfer.
Nesha Nikolic (RS, 1975) does provocative actions and performances. Interesting about his work is the way in which he tries to provoke the audience. He uses the means of visual arts to rub his rather refreshing perspective on the world in the face of his audience.
Nesha Nikolic was coached by Messieurs Delmotte (BE).
www.nesha-online.de
3 Performances - Nesha Nikolic
Nesha Nikolic zal elke dag een nieuwe performance doen. Op dag 1 Aicraft Man, op dag 2 Death? en op dag 3 Neurotical Transfer.
Aicraft Man
“Aircraft Man staat in het midden van de ruimte met zijn armen en benen gespreid. Aircraft Man is een moderne Mens-Machine.”
Death?
“Mijn lichaam bevindt zich in een zak. Ik probeer mezelf te laten zien in twee delen; mijn lichaam en mijn ziel. Het lichaam is in beweging of ligt stil en de ziel blijft altijd denken.”
Neurotical Transfer
“Wat doet heeft een mens nodig om in deze neurotische wereld te kunnen overleven? Catharsis?”
Nesha will be doing a new performance every day; on day 1 Aicraft Man, on day 2 Death? and on day 3 Neurotical Transfer.
Aircraft Man
"Aircraft Man is standing in the middle of the room with arms and legs that are spread wide. Aircraft Man is a modern Man-Machine."
Death?
"My body is in a sack. I’m trying to show myself in two parts; my body and my soul. The body is moving or remains still and the soul is always thinking."
Neurotical Transfer
"What does a person need, when he/she is living in this neurotic world? Catharsis? "
Thomas Verstraeten
Thomas Verstraeten (BE, 1986) maakt performatieve installaties en 'beeldende acties' in de publieke ruimte. Na drie jaar toneelacademie, maakte hij de switch naar beeldende kunst op Sint Lucas in Antwerpen. Onder eigen naam maakt hij performances die de klassieke scheiding tussen beeldende kunst en theater moeten opheffen.
Voor Project Perform 08/09 ontwikkelt Thomas Verstraeten Caravan 2. Hij wordt hierbij gecoacht door Vaast Colson.
Thomas Verstraeten (BE, 1986) does performative installations and ‘visual actions’ in the public space. After studying theatre for three years, he made the switch to visual arts at Sint Lucas in Antwerp. His performances try to abolish the classical boundaries between theatre and visual arts.
Thomas Verstraeten is being coached by Vaast Colson (BE).
Caravan 2 - Thomas Verstraeten
‘Caravan 02’, is een locatieproject en maakt deel uit van een locatietrilogie, of beter gezegd een caravantrilogie. In alle drie de delen wordt de caravan (met mij als bewoner) geïsoleerd van zijn omgeving. De caravan doet dienst als een soort van mobiele unit. Een verplaatsbare woning. Een verplaatsbaar kunstenaarshol, zo je wil.
In het eerste deel (met de logische titel Caravan 01) heb ik twee maanden met schop en houweel gegraven aan een gat in de aarde. In dat gat verdween mijn caravan. Zo ontstond een soort van grafheuvel annex kluizenaarshol, ver weg van de stad. Ik bracht een nacht door onder de grond, nodigde vrienden uit, zette thee en bakte visjes.
In het tweede deel, is de isolatie van een andere aard. Ik heb hemel en aarde verzet. Ik heb getracht mijn caravan door middel van een vlot op het water van Amsterdam te zetten. Dat lukte niet, je mag namelijk geen vlot op het water zetten. Ik heb heel Amsterdam afgezocht naar een gebouw om mijn caravan op te zetten. De caravan zou zo een baken worden in de stad. Ik heb er een gevonden, maar de verzekeringen en de vergunningen deden lastig. Ik heb een caravan in stukken gezaagd. Zomaar, destructief en zonder reden.
Nu trek ik mijn caravan voort. Vanmorgen, de ochtend van donderdag 29 januari ben ik in mijn thuisbasis Antwerpen vertrokken. Ik heb mezelf als een lastdier voor mijn caravan gespannen. Mijn huis op mijn rug.
Misschien kom ik wel iemand tegen die me wil helpen. Die een eindje met me wil meelopen. Misschien ook niet.
U, beste toeschouwer van de Brakke Grond, kan mijn reis via het scherm volgen. Straks zal mijn vriend Bart verslag komen uitbrengen van mijn reis.
Wanneer ik in Amsterdam zal aankomen, kan ik nog niet echt zeggen. Ik hoop vanavond nog. En als ik aankom, dan zal ik mijn caravan op het water zetten, en daarna zal ik hem op een gebouw takelen...
Vele groeten,
Thomas
'Caravan 02', a site-specific project and is part of a trilogy, or a caravan trilogy. In all three parts, the caravan (with me as a resident) is isolated from its surroundings. The caravan serves as a sort of mobile unit. A mobile home. A movable artistresidence.
In the first part (with the logical title Caravan 01) I dug a hole two months with a pickax and a shovel. My caravan disappeared in that hole. This created a sort of hermit-hole, far away from the city. I spent a night under the ground, invited friends, made tea and baked fish.
In the second part, the isolation is of a different nature. I had to move heaven and earth. I tried to have my caravan put on a raft in the canals of Amsterdam. That didn’t work, you can not camp in a caravan on the canals. I have been looking for an Amsterdam building to set up my mobile home. Making the caravan a beacon in the city. I got one, but the insurance company and the local authority were acting out. I had a caravan cut in pieces. Just like that, destructive and without reason.
Now I pull on my caravan. This morning, the morning of Thursday, January 29, I left my home Antwerp. I myself as a beast of burden. With my house on my back.
Maybe someone will wants to help me. Take a walk with me. Maybe not.
You, dear viewer of the Brakke Grond, can follow my journey on the screen. Later, my friend Bart will report of my journey.
When I will arrive in Amsterdam, I can not really say. I hope tonight. And when I arrive, I will put my caravan on the canals and then I will hoist it on a building ...
Many greetings,
Thomas
Gastperformers
Ben Benaouisse
Ben Benaouisse (BE) debuteerde als danser en acteur bij Victoria in ‘Moeder en Kind’ in regie van Alain Platel & Arne Sierens. Met de installatie ‘Invasif’ maakte hij een opmerkelijke entree in de beeldende-kunstwereld.
Project Perform 08/09 nodigde Ben Benaouisse uit om binnen de context van het coachingstraject een performance te maken voor de de Expozaal in de Brakke Grond.
Ben Benaouisse (BE) debuted as a dancer and actor at Victoria in "Mother and Child ' directed by Alain Platel & Arne Sierens. With the installation Invasif 'he made a remarkable entrance in the fine art world. Project Perform 08/09 invited Ben Benaouisse to develop a performance for the Expozaal within the context of the coaching programme.
'Lenders-Borrowers' - Ben Benaouisse i.s.m. Mikes Poppe
Vechten met de kunstgeschiedenis? Identificatie? Dubbele persoonlijkheid? Identiteitscrisis? Overdraagbaar geheugen? Camouflage? Lafheid?
"For I always speak the language of the other... When I talk to myself, using the words of the other." (Roland Barthes)
Ben Benaouisse nodigt Mikes Poppe (BE) uit om het "re-enactement" genre te overstijgen. Beiden zullen de taal van bekende performers in de kunstgeschiedenis als vertrekpunt voor hun samenwerking nemen. Met als eindpunt een a-chronologische performance op een podium, waarbij parallelle verhalen en simultane acties een grote rol spelen.
Fighting with art history? Identification? Dual personality? Identity Crisis? Transferable memory? Camouflage? Cowardice?
"For I always speak the language or the other ... When I talk to myself, using the words or the other." (Roland Barthes)
Ben Benaouisse invites Mikes Poppe (BE) to transcend the "re-enactement" genre. Both will use the language of historical performers as a starting point for their cooperation. The ultimate goal will be an-a-chronological performance on a stage, where parallel stories and simultaneous actions play a major role.
Lenders-Borrowers komt mede tot stand dankzij steun van/was also supported by d e t h e a t e r m a k e r, de Buren.
Sachi Miyachi
Sachi Miyachi (JP, 1978) studeerde o.a. antropologie en kunst aan de Wako Universiteit in Tokyo en audio visuele kunst aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam (2007). Momenteel volgt ze de postdoctorale opleiding aan het Sandberg Instituut. Sachi Miyachi's werk werd in 2007 met een prijs bekroond met de AIAS Prize of Honour.
Naast installaties en theaterdecors maakt Sachi Miyachi ook performances. Voor Project Perform 07 ontwikkelde Sachi Miyachi Hair-washer district, vol.2. Voor Project Perform 08/09 ontwikkelt Sachi Miyachi de revolutionaire performance Fotozaal, hommage to an unknown person.
Een installatie van Sachi Miyachi is 8 januari t/m 1 februari ook te zien in de tentoonstelling Kyoko and friends in het Glazen Huis, Amstelpark, Amsterdam.
Sachi Miyachi (JP, 1978) studied anthropology and art on the Wako University in Tokyo and audio visual art at the Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam (2007). At the moment she is enrolled in a postmaster at the Sandberg Institute. Sachi Miyachi's work was awarded with AIAS Prize of Honour in 2007.
In addition to her installations and scenographical works Miyachi also creates performances. For Project Perform 07 Sachi Miyachi developed Hair-washer district, vol.2. For Project Perform 08/09 Sachi Miyachi developed the revolutionary performance Fotozaal (Photo Gallery), hommage to an unknown person.
An installation by Sachi Miyachi can be seen in the exhibition “Kyoko and friends” in the Glass House, Amstelpark, Amsterdam until February 1st.
www.sachimiyachi.com
Fotozaal, hommage to an unknown person - Sachi Miyachi
'The moment of realisation is blinded by a bright light.'
Fotozaal is een tijdelijke ruimte, u wordt gefotografeerd door een klein venster in een geënsceneerde omgeving. Aanvankelijk bent u als deelnemer niet op de hoogte waarom u omlijst, gefotografeerd en gedocumenteerd wordt. De scène zal zich ontvouwen als u zich verplaatst van de ene naar de andere kant van het frame. Nu bent u getuige van de volgende persoon in dezelfde situatie.
'The moment of realisation is blinded by a bright light.'
Fotozaal is a temporary space; you will be photographed through a small window in a staged environment. Initially as a participant you will not be aware of the reason for being framed, photographed and documented. The scene will unfold as you move to the other side of the frame, where you will be capturing the next person in the same situation that you were in.
