Perform Platform

Home

2010-02-20T13:45:00.000-08:00

Jonge Beeldend Kunstenaars

Performance

Scroll down for English

Project Perform 2011

Na twee edities in het Vlaams Cultuurhuis De Brakke Grond in 2007 en 2009 gaat Project Perform 2011 op reis in de Randstad. In het komende jaar zullen er op verschillende lokaties performances te zien zijn van de vijf deelnemende kunstenaars. Annie Wu, Nina Glockner, Thijs Elich, Sander Breure en Witte van Hulzen zullen in 2011 onderdeel uitmaken van Project Perform. Voor meer nieuws: binnenkort op www.projectperform.nl (nieuwe website).

After two editions in Vlaams Cultuurhuis De Brakke Grond in 2007 and 2009, Project Perform will go 'on tour' in the Randstad. In the coming year there will be performances by the five participating artists on different locations. Annie Wu, Nina Glockner, Thijs Elich, Sander Breure and Witte van Hulzen will be part of Project Perform in 2011. For more news see www.projectperform.nl (new site) soon.

Inleiding

Project Perform is een coachings- en ontwikkelingstraject voor jonge beeldend kunstenaars die zich bezighouden met performancekunst.

Project Perform 07 en Project Perform 08/09 bestonden uit twee experimenteerweken en een openbare projectweek. Tijdens de experimenteerweken werden beginnende beeldend kunstenaars samengebracht met ervaren professionals zodat kennis en ervaring konden worden gedeeld en overgedragen. De experimenteerweken waren een laboratorium voor artistiek en inhoudelijk onderzoek binnen performancekunst.

De uitkomsten van deze experimenten waren te zien in Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond tijdens de projectweek in oktober 2007 en januari 2009.

Project Perform is a coaching programme for young visual artists who create performance art.

Project Perform 07 and Project Perform 08/09 consisted of two experimental weeks and a public project week. During the experimental weeks the visual artists were brought together with experienced professionals to share and transfer knowledge. These weeks were a laboratory for artistic and content based research within performance art. The outcome of these experiments were shown to the public in October 2007 and January 2009 at the Brakke Grond in Amsterdam.

Missie

Het doel van Project Perform is om getalenteerde performance kunstenaars op weg te helpen en hen te ondersteunen in het opbouwen van een volwassen beroepspraktijk zowel op het artistiek, theoretisch als praktisch vlak.

Colofon

Project Perform werd in 2007 opgericht door Hendriekje de Jong en Mirjam Zweers.

Bestuur Stichting Perform, Platform voor Performancekunst:

Titia Daniels - voorzitter

Christine Dolde - penningmeester

Veronique Hoedemakers - secretaris

Artistieke en zakelijke leiding:

Mirjam Zweers

Project Perform 0809

2010-02-20T13:17:00.000-08:00

Project Perform 08/09

Scroll down for English

© Gertjan Bosman

Project Perform 08/09 was de tweede editie van Project Perform, een verdiepingstraject van vier maanden voor beeldend kunstenaars dat elke twee jaar plaatsvindt. Project Perform 08/09 was een initiatief van Project Perform in samenwerking met Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond. Project Perform 08/09 kwam mede tot stand met dank aan het Amsterdams Fonds voor de Kunst, het VSBfonds, d e t h e a t e r m a k e r, de Buren, de Veenfabriek, de Theaterschool Amsterdam en Hallmark Cards.

Project Perform o8/09 was the second edition of Project perform, a four month coaching programme for visual artists which takes place every two years. Project Perform 08/09 was an initiative of Project Perform in collaboration with Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond and was supported financially by the Amsterdams Fonds voor de Kunst, the VSBfonds, d e t h e a t e r m a k e r, de Buren, de Veenfabriek, de Theaterschool Amsterdam en Hallmark Cards.

Inleiding

Project Perform is een coachings- en ontwikkelingstraject voor jonge beeldend kunstenaars die zich bezighouden met performancekunst.

Project Perform 08/09 bestond uit twee experimenteerweken en een openbare projectweek. Tijdens de experimenteerweken werden beginnende beeldend kunstenaars samengebracht met ervaren professionals zodat kennis en ervaring konden worden gedeeld en overgedragen. De experimenteerweken waren een laboratorium voor artistiek en inhoudelijk onderzoek binnen performancekunst.

De uitkomsten van deze experimenten waren te zien in Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond tijdens de projectweek in januari 2009. Project Perform 08/09 presenteerde drie dagen lang performancekunst van de jongste generatie (inter)nationale beeldend kunstenaars met een uitgebreid randprogramma.

Project Perform is a coaching programme for young visual artists who create performance art.

Project Perform 08/09 consisted of two experimental weeks and a public project week. During the experimental weeks the visual artists were brought together with experienced professionals to share and transfer knowledge. These weeks were a laboratory for artistic and content based research within performance art. The outcome of these experiments were shown to the public in January 2009 at the Brakke Grond in Amsterdam. From January 29th until January 31st Project Perform presented three days of performance art by the participating visual artists and more…

Stagiaire Bij Project Perform 0809 was Marlou Otten.

d e t h e a t e r m a k e r

Veenfabriek

Theaterschool Amsterdam

Hallmark Cards

Nieuws/News

2010-02-19T08:29:00.000-08:00

Nieuws/ News

Sachi miyachi

Vrije Ruimten Zuidas 2010

Groupexhibition with:

Lieven de Boeck(B)

Frank Havermans(NL)

Sachi Miyachi(JP)

Shinji Otani(JP)

Tom Talim (IL/NL)

at De Kapel (former Platform21), Prinses Irenestraat 19 1077WT Amsterdam, the Netherlands

Open 12 February - 12 March on Thursday - Sunday 14:00-20:00

Opening 12 Februari 17:00-19:00

Finishing 12 March 17:00-19:00

Virtueel Museum Zuidas

www.virtueel-museum.nl/nl/home/

http://www.vimeo.com/9177467

Aitana Cordero

Spring 2010

As part of her next project 'Three ways to master a kiss', she is recording a video where a woman is kissed by 100 people. She is shooting in different cities.

Mikkes Poppe

Prix Médiatine 2010, group exhibition

11th February till 07th March

official opening on: 10th February 2010, from 6.30 pm

He has been selected with the triptych: ‘in omnibus omnia’

'La Mediatine': Chausseé de Stockel 45, 1200 Woluwe, Saint – Lambert, Belgium.

Thomas Verstraeten

Thomas is working on his Vrijstaatproject. You can follow him on youtube: http://www.youtube.com/user/Vrijstaatproject

Publicatie 0809

2010-02-19T06:51:00.000-08:00

Per post.

Beschrijving en theoretische analyse van Postvoorstelling van Jochem van Tol, Lars Kynde en Xandra van der Eijk.

Door stagiaire Marlou Otten

In de Andes van Bolivia, Chili en Peru leven ongeveer 1,6 miljoen mensen die Aymara spreken, een taal waarin niet wordt gezegd: ‘morgen begint er weer een nieuwe dag’. Maar: ‘morgen is gisteren, het verleden ligt voor ons en de toekomst ligt achter ons. De dood is een begrip dat boven het hoofd zweeft en het heden verschuift onder onze voeten’.
Jochem van Tol is student aan de interfaculteit Beeld&Geluid/Artscience van de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten en het Koninklijke Conservatorium te Den Haag, en is één van de deelnemers aan het Project Perform 08/09. Van Tol raakt gefascineerd door het Aymara volk en vraagt zich af hoe wij, hier in Nederland, met die cultuur, met die taal, in aanraking zouden kunnen komen. Van Tol laat zich inspireren door een stapel ansichtkaarten die hij ooit toevallig op straat heeft gevonden. Deze ansichtkaarten waren niet aan hem gericht, maar toonden hem een verhaal van mensen die hij nooit had gezien.
Ansichtkaarten worden in Nederland vaak gebruikt om in woorden om te zetten wat we meemaken op reis. ‘Het is hier erg warm’ en ‘we liggen de hele dag op het strand’ zijn zinnen die inhoudelijk niet veel vertellen, maar samen met de foto aan de voorkant hebben ze een visualiserend karakter. De ontvanger van de ansichtkaart bevindt zich zo eventjes in de wereld van de reiziger. Met Lars Kynde en Xandra van der Eijk, beiden ook student aan de interfaculteit Beeld&Geluid/Artscience gaat Van Tol aan de slag met zijn ideeën. En uiteindelijk ontwerpen zij zeven verschillende kaarten die samen Postvoorstelling gaan vormen.
De zeven kaarten, waarvan ze van elk dertig hebben gemaakt, worden gedurende anderhalve maand met de post verstuurd naar dertig verschillende mensen. Deze mensen zijn het publiek, de ontvangers, en hebben zich van te voren aangemeld bij Project Perform 08/09. Als de ontvangers de post thuis krijgen, is er geen maker of acteur aanwezig. Er is slechts een dikke doorschijnende envelop met wat aanwijzingen en informatie over de Postvoorstelling. Elke envelop heeft een ander soort kaart in zich. De vorm, het geluid, het materiaal hangen af van de avonturen die het personage R. heeft beleefd. Het is onduidelijk wie R. is, maar de met vulpen geschreven tekst maakt vertelt dat R. eindelijk zijn verwachte reis gaat maken. R. schrijft in de eerste persoon en richt zijn kaarten aan de ontvanger persoonlijk, met als aanhef Beste …. Naast de tekst, waarin R. vertelt over zijn avonturen, gevoelens en gedachtes, hebben de kaarten ook een beeldend en auditief karakter. Uiteindelijk lijken ze helemaal niet meer op de ansichtkaarten met slechts een enkele zin en een foto van de omgeving, maar zijn het kaarten die via tekst, vorm, licht, geluid en beweging de zintuigen prikkelen.
Zo begint bij de eerste kaart een propellertje te draaien bij het openmaken en zijn er lichtjes die flikkeren. In de tekst staat dat het personage R. over zee heeft gereisd. Als je als ontvanger de kaart dicht bij je houdt, voel je een briesje van het propellertje komen, de associatie met de wind of met een boot is snel gemaakt. De lichtjes verwijzen naar de nacht, waarin bijvoorbeeld een vuurtorenlicht verschijnt en verdwijnt, of de schittering van lichtjes op de golven.
Soms gaan de kaarten gepaard met een gebruiksaanwijzing. Als R. bijvoorbeeld aan de andere kant van de wereld aangekomen is, is de kaart zo gemaakt dat je hem moet vouwen. Als je de kaart dan in het licht houdt, zie je via een spiegeltje het uitzicht van de horizon op zijn kop met een flikkering van de zon.
Ook krijgt de ontvanger een keer geen kaart, maar een groot opgevouwen papier met een gat erin. Het personage R. vertelt op dit papier hoe de inheemse bevolking in papieren kleding rondloopt. Na het verhaal gelezen te hebben kan de ontvanger zich inbeelden dat het gat in het papier dient om zijn/haar hoofd doorheen te steken, alsof het een kledingstuk is.
Wanneer de envelop verschijnt met slechts een klein mechaniekje met een knipperend lichtje en een speakertje, is het even puzzelen: hoe werkt dit? Wat is de bedoeling van dit ding? Na de draadjes met elkaar te hebben verbonden, is er een vrouwenstem te horen. Op dit moment wordt pas echt duidelijk hoe ver weg en vreemd de reis van R. is. Deze stem spreekt, zingt haast, maar wat precies, is niet duidelijk. Het lijkt op een andere taal, maar het is zo vreemd dat er niets van te begrijpen valt, zelfs niet waar de stem vandaan zou kunnen komen.
Als de laatste kaart is ontvangen, is niet duidelijk hoe het nou eigenlijk afloopt met het personage R. Misschien blijft hij wel voor altijd reizen. Maar af en toe gaf hij ook wel de indruk dat hij heimwee had.
De ontvangers van de kaarten hebben sinds de komst van de eerste envelop een belangrijke opdracht meegekregen: de kaarten moeten zorgvuldig bewaard worden, omdat de postbode ze weer op komt halen.
Op een dag staan Jochem van Tol, Lars Kynde en Xandra van der Eijk voor de deur, ze komen de post weer terughalen. Eventjes komen de makers met grote nieuwsgierigheid binnen, want: waar en bij wie heeft de Postvoorstelling zich eigenlijk afgespeeld?

'U bent uitgenodigd om een voorstelling te ontvangen'[1]

Dit is de boodschap op de eerste envelop van de serie kaarten die de makers Jochem van Tol, Lars Kynde en Xandra van der Eijk gedurende anderhalve maand naar dertig verschillende mensen hebben verstuurd. In de beschrijving van de Postvoorstelling hierboven, werd al duidelijk dat de voorstelling zich afspeelt bij de ontvangers thuis: de kaarten worden in doorzichtige enveloppen naar de ontvangers verstuurd. De kunstenaars zijn zelf niet aanwezig bij de voorstelling. Er zijn ook geen levende acteurs. De enige lijfelijk aanwezige tijdens de voorstelling, is de ontvanger. Alhoewel er meerdere mensen aanwezig kunnen zijn bij het openen van de envelop, wil ik mij in dit essay richten op de ontvanger als actieve deelnemer aan de Postvoorstelling. De ontvanger is actief betrokken bij de voorstelling, vanaf het moment dat hij de envelop thuis ontvangt en hem oppakt van de deurmat. Het verloop van de voorstelling is afhankelijk van de acties die de ontvanger onderneemt vanaf het moment dat hij actief betrokken is. Ook de ruimte van de voorstelling is afhankelijk van de ontvanger, omdat de voorstelling zich in het huis van de ontvanger afspeelt.

Met dit essay wil duidelijk maken hoe de notie van theatraliteit een belangrijke rol ging spelen in de beeldende kunst vanaf het Minimalisme. Hieruit zal blijken dat de ruimte (het huis van de ontvanger), het object (de Postvoorstelling) en het publiek (de ontvangers) elkaar beïnvloeden en dat de Postvoorstelling speelt met de grens tussen het dagelijks leven en het theater. De kans dat de actieve deelnemer een passieve toeschouwer wordt, wordt weggenomen omdat het verloop van de tijd waarin de Postvoorstelling zich afspeelt als middel wordt gebruikt om de ontvanger te blijven verrassen.

De samenhang tussen ruimte, object en publiek en de invloed die zij op elkaar hebben wordt duidelijk beschreven in het artikel Performing Objecthood van Naomi Stead. Dit artikel gaat over de relatie tussen museum, museumobject en publiek. Het uitgangspunt van Stead is dat het bezoek aan het museum als een theatrale ervaring kan worden gezien.

'In striving to negotiate a meaningful relationship between their audience and their objects, be they art or artefact, many contemporary museums have come to seem like staged and theatrical event-spaces.' [2]

Volgens Naomi Stead, spelen de objecten in het museum een spel met de toeschouwer. Dit spel, waarin de betekenis van het object afhankelijk is van de aanwezigheid van de toeschouwer, wordt in Steads artikel naar de (kunst)historicus Micheal Fried theatraliteit genoemd. De theatraliteit in musea is gekomen met het Minimalisme in de jaren zestig, toen naast de kunstwerken die authentiek, esthetisch, tijdloos en zelfverklarend zijn, ook artefacts, gebruiksvoorwerpen uit het dagelijks leven, als een museumobject deel konden zijn van de collectie. De vraag, wat nu eigenlijk een kunstwerk is, of artefacts wel in het museum thuishoren, werd vanaf de komst van het Minimalisme gelegd bij de toeschouwer. De rol van het museum is hiermee veranderd. Musea zijn er niet alleen om een authentiek kunstwerk te tonen, maar ook om de toeschouwer een authentieke ervaring mee te geven. Deze authentieke ervaring is afhankelijk van de toeschouwer zelf: de objecten van een museum hebben een intermediaal karakter waardoor de toeschouwer de verbanden die de museumobjecten met elkaar en met elementen die buiten het museum liggen hebben zelf kunnen leggen. Om de ervaring van de toeschouwer zo veel mogelijk centraal te stellen werd sinds het Minimalisme ook de ruimte van het kunstwerk, de ruimte waarin het publiek zich beweegt, aangepast. De architectuur en de inrichting van het museum stond voorheen namelijk ook in het teken naar het authentieke, tijdloze object. Nu probeert men zelfs de buitenkant van het museum te laten functioneren als een theatraal kunstwerk, waar de voorbijganger, die dan een toeschouwer is geworden, mee geconfronteerd wordt.[3]

Met de komst van de Postvoorstelling bij de ontvangers thuis, wordt de ontvanger direct geconfronteerd met het kunstwerk. De kunstenaars van de Postvoorstelling doen eigenlijk het tegenovergestelde met de ontvangers thuis als de Minimalisten met de toeschouwers in het museum: de ontvanger vraagt zich niet af wat een artefact in het museum doet, hij vraagt zich juist af wat het vreemde voorwerp bij hem thuis doet. Het spel tussen de ontvanger en de Postvoorstelling is met deze vraag direct begonnen. Er is meteen een notie van theatraliteit bij de Postvoorstelling, zonder dat daar een kunstenaar of acteur bij aan de pas komt. In het hoofd van de ontvanger worden vragen gesteld en verbanden gelegd met voorwerpen en ervaringen buiten het huis, terwijl hij zich in zijn eigen huis bevindt. Het huis van de ontvanger is, zoals het museum vanaf het Minimalisme, een theatrale ruimte geworden, het podium van het kunstwerk. De persoonlijke omgeving geeft, net als de inrichting en vormgeving van een museum, veel betekenis aan de ervaring van de ontvanger.

Tijdens de Postvoorstelling wordt echter niet alleen een ervaring bewerkstelligd bij de ontvanger, de ontvanger is als actieve deelnemer ook deel van het verloop van de voorstelling. Hij is als het ware de maker van de Postvoorstelling, omdat hij zelf de kaarten moet openmaken en bewegen om het complete effect van de kaarten te krijgen. Volgens Miwon Kwon in One place after another gaat het de kunstenaars (new public artists) tegenwoordig ook niet alleen om de confrontatie en de ervaring, maar om een nieuw doel in de kunst; van de toeschouwer een actieve deelnemer maken:

' (…) new public artists seek to engage (nonart) issues in the hearts and minds of the 'avarage man on the street' or 'real people' outside the art world. In doing so, they seek to empower the audience by directly involving them in the making of the art work, either as subjects or, better, as producers themselves.'[4]

In de voorbeelden die Kwon in haar boek geeft gaan de kunstenaars de straat op, ze zoeken naar locaties buiten de kunstwereld. Niet de museumbezoekers, maar de ‘gewone’ mens op straat wordt geconfronteerd met de kunst en zelfs aangemoedigd deel te zijn van het kunstwerk. Oorspronkelijk was het volgens Kwon het idee van de kunstenaars een breder publiek te bereiken en kunst geaccepteerd te laten worden. De openbare ruimte is hier de perfecte locatie voor. Tegenwoordig is kunst in de openbare ruimte geen uitzondering meer. Met de kunstwerken in de openbare ruimte, zoals straat, natuur, op de snelweg, in openbare gebouwen, in de vorm van beelden, schilderijen, videoschermen, etc., is de ‘gewone’ mens, op weg naar zijn werk bijvoorbeeld, niet meer bewust van de kunst. De kunst is deel van ons dagelijks leven geworden en we zijn slechts passieve voorbijgangers. Een manier om de voorbijganger toch actief te betrekken, is door theatraliteit toe te voegen, in de zin dat er een spel ontstaat tussen toeschouwer en object. De voorbeelden die Kwon geeft in One place after another hebben echter een ingrediënt dat de Postvoorstelling niet heeft: de fysiek aanwezige acteur of kunstenaar. In de voorbeelden van Kwon zijn het de aanwezige acteurs of kunstenaars die het proces in gang zetten en de toeschouwer aanmoedigt deel te nemen. In de Postvoorstelling is er geen acteur of kunstenaar aanwezig om de ontvanger aan te moedigen mee te doen. Toch is het juist de ontvanger van de Postvoorstelling die het proces van het kunstwerk bepaalt. [5]

Eerder in dit essay stelde ik al dat de persoonlijke omgeving van de ontvanger van de Postvoorstelling veel betekenis geeft aan de ervaring van de ontvanger. Maar kan de persoonlijke omgeving er ook voor zorgen dat de ontvanger een actieve deelnemer wordt? Is het niet veel logischer dat de persoonlijke omgeving, net als dat gebeurt met de kunstobjecten in de openbare ruimte, er voor zorgt dat we kunst accepteren en uiteindelijk niet eens meer opmerken? Kunstobjecten zijn namelijk niet vreemd in de huiskamer: schilderijen aan de muren, plaatjes en foto's in de krant, boeken in de kast zijn kunstobjecten die de mens zelf in zijn huiskamer brengt. Televisie, (spel)computer en mobiele telefoon zijn nieuwe media die kunst in de huiskamer kunnen laten komen. De dagelijkse confrontatie met deze kunstobjecten maken de kunstobjecten deel van het dagelijks leven. De theatraliteit van de kunstobjecten vervalt hierdoor: de gewenning zorgt ervoor dat het spel tussen object en toeschouwer wegvalt: na een tijdje wordt een boek niet meer gelezen, maar in de kast gelegd, de krant komt op de papierbak, het schilderij wordt onderdeel van de muur.

Alan Read probeert in zijn boek Theatre & Everyday Life onderscheid te maken tussen theater en het dagelijkse leven. Hij zegt:

'Theatre, by definition, is not this daily domain but an extra-daily dimension, beyond the everyday

but irronically dependent on the everyday realm. It is the continual negotiation between theatre and its ground, performance and the quotidian (..)'[6]

De post is een medium, dat net als televisie en computer, deel uitmaakt van ons dagelijks leven. Echter, we ontvangen kaarten zoals die van de Postvoorstelling niet elke dag. De kaarten hebben een speciale vormgeving en inhoud. Voor de ontvanger is het met het ontvangen van de Postvoorstelling meteen duidelijk dat het iets speciaals is: aan de ene kant is het post, maar aan de andere kant is het geen normale post. De ontvanger wordt aangemoedigd de Postvoorstelling te openen door zijn eigen nieuwsgierigheid. De ruimte waarin hij zich begeeft is de dagelijkse beweegruimte van de ontvanger, hij voelt zich hier vrij om de post te openen, te bekijken, te onderzoeken en ermee te spelen. Hij hoeft geen rekening te houden met andere mensen of voorbijgangers. De ervaring en het verloop van de Postvoorstelling is een persoonlijk proces dat zich in het huis van de ontvanger afspeelt. Alan Read noemt dit de dialectiek van het theater en het dagelijks leven. Het theater is niet per sé het traditionele theater, zoals we die in de theatergebouwen kunnen zien, het is juist het theater dat zich overal af kan spelen, zolang het maar met mensen te maken heeft. Read benadrukt de rol van het theater als

'(…) a process of building between performers and their constituencies which employs the medium of images to convey feeling and meaning.''[7]

Echter, na een tijdje is de ontvanger klaar met het bespelen van de Postvoorstelling. Doordat de Postvoorstelling zich bij de ontvanger thuis afspeelt geeft het niet alleen de vrijheid om de kaarten te openen, bekijken, onderzoeken en ermee te spelen op hun eigen manier, het geeft de ontvanger ook de vrijheid de Postvoorstelling ergens neer te leggen als ze erop uitgekeken zijn. Om de ontvanger te blijven stimuleren en actief te laten zijn heeft de tijd een belangrijke rol in de Postvoorstelling: gedurende anderhalve maand komt er elke week een nieuw deel met de post. De ontvanger blijft op deze manier nieuwsgierig, want elk deel geeft weer een beetje informatie over het geheel van de Postvoorstelling. Totdat de kunstenaars het geheel komen ophalen. Op dat moment komt het besef dat de Postvoorstelling nooit in het bezit is geweest van de ontvanger. De Postvoorstelling heeft nooit de kans gehad om van een theatraal kunstwerk naar een dagelijks artefact te transformeren, omdat het nooit de tijd heeft gehad een plekje te veroveren tussen de andere voorwerpen die deel zijn van de dagelijkse omgeving,

De Postvoorstelling is een theatrale gebeurtenis gebleven dat zich ooit afspeelde bij de ‘gewone’ mens thuis, zonder dat er een fysiek aanwezige acteur of kunstenaar bij aanwezig was. De ontvangers werden actieve deelnemers door hun eigen nieuwsgierigheid dat werd opgewekt door de vorm (als vreemde post) waarin de Postvoorstelling zich aandiende en de ruimte (het huis) waarin de ontvangers zich bewogen. De kans om opgenomen te worden in het dagelijks leven werd weggehaald door de bespeling van de tijd.

Literatuur:

Kwon, M., One place after another: site-specific art and locational identity, Massachusetts Institute of Technology, London, 2002.

Read, A., Theatre and Everyday Life, An Ethics of Performance, Routledge, Londen, 1993.

Stead, N., Performing Objecthood, Museums, architecture, and the play of artefactuality, pp 37-46 in Performance Research 12 (4), Taylor and Francis Ltd, 2007.

Performance:

Tol, J. van, Kynde L. en Eijk, X. van der, Postvoorstelling, Project Perform 08/09, Amsterdam, 2008.

[1] Tol, J. van, e.a., eerste envelop Postvoorstelling, 2008

[2] Stead, N, Performing Objecthood, Museums, architecture, and the play pf artefactuality, pp 37-46 in Performance Research 12 (4), Taylor and Francis Ltd, 2007, p 37

[3] Stead, N, Performing Objecthood, Museums, architecture, and the play pf artefactuality, pp 37-46 in Performance Research 12 (4), Taylor and Francis Ltd, 2007

[4] Kwon, M, One place after another: site-specific art and locational identity, Massachusetts Institute of Technology, London, 2002, p 107

[5] Kwon, M, One place after another: site-specific art and locational identity, Massachusetts Institute of Technology, London, 2002

[6] Read, A, Theatre and Everyday Life, An Ethics of Performance, Routledge, Londen, 1993, p ix

[7] Zie noot 6, p 5

Performance

2009-01-31T01:51:00.000-08:00

Scroll down for English

Project Perform 08/09
29.01.09 t/m 31.01.09

De tweede editie van Project Perform brengt opnieuw een reeks performances van jonge beeldend kunstenaars met een eigen kijk op het medium performancekunst.

Reguliere formats als white cube, authenticiteit en eenmaligheid worden onderzocht, uitgedaagd of overboord gegooid. Fascinaties voor begrippen als gender, geluid, documentaire en interactie worden uitgediept. Kortom drie dagen lang een wervelwind van performancekunst, artdates en performancevideo's.

Judith Leysner (NL) gaat in haar performance op zoek naar papa’s, Nesha Nikolic (RS) trakteert het publiek op een wilde dosis zelfreflectie, Thomas Verstraeten (BE) nodigt iedereen uit in zijn caravan op locatie en Jochem van Tol (NL) geeft een performanceconcert met ansichtkaarten in de hoofdrol.

Tijdens de ontwikkeling van de performances werden de kunstenaars gecoacht door Helmut Dick (DE), Messieurs Delmotte (BE), Jasmina Feković (NL) en Vaast Colson (BE).

Daarnaast zal Ben Benaouisse (BE) performances ‘remixen’ i.s.m. Mikes Poppe (BE). En Sachi Miyachi (JP) presenteert een afsluitende performance.

Praktische Informatie:
V.a. 19h00 zijn doorlopend performances te zien.

Sommige performances hebben een beperkte capaciteit.

Voertaal: Engels

Locatie:Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond, Nes 45, Amsterdam

Prijs: 7,50 euro
Reserveren wordt aanbevolen: 020 626 68 66

Seminar Performance strategies for the arts

31.01.2009, 14h00-17h00

Een middag vol hedendaagse en conventionele performance strategieën onder leiding van Krist Gruijthuijsen (NL). Vaste formats als ‘white cube’, ‘authenticiteit’ en ‘eenmaligheid’ worden beproeft, uitgedaagd en zonodig overboord gegooid door Ben Benaouisse (BE), Nicoline van Harskamp (NL), Helmut Dick (DE), Lydia Schouten (NL), Elke van Campenhout (BE) en Eva Fotiadi (GR).

Locatie: Vlaams Cultuurhuis de Brakke Gond

Prijs: 5,- euro, reserveren gewenst: 020 626 68 66.

Project Perform 08/09 is een initiatief van Perform Platform in samenwerking met Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond. Project Perform 08/09 komt mede tot stand met dank aan het Amsterdams Fonds voor de Kunst, het VSBfonds, d e t h e a t e r m a k e r, deBuren, Theaterschool Amsterdam, Veenfabriek en Hallmark Cards.

English

Project Perform 08/09

29.01.09 t/m 31.01.09

Project Perform is a coaching experience for young visual artists. The second edition of Project Perform, like the first, brings a series of performances by young visual artists with their own concept of the medium performance art.

Fascinated by conceptions such as gender, sound, documentary and interaction, the artists investigate and challenge them. In short, three days of performance art, artdates and performance video’s.

Judith Leysner (NL) will be investigating the concept of daddy’s, Nesha Nikolic (RS) treats the audience to a wild dose of self-reflection, Thomas Verstraeten (BE) invites everyone on location and Jochem van Tol (NL) will do a performance concert starring postcards.

The artists have been coached by Helmut Dick (DE), Messieurs Delmotte (BE), Jasmina Feković (NL) and Vaast Colson (BE).

Moreover, Ben Benaouisse (BE) will ‘remix’ performances in collaboration with Mikes Poppe (BE). And Sachi Miyachi (JP) will present a closing performance.

Practical information:

From 19h00 onward there are continuous performances.

The seating capacity of some of these is limited.

Language: English.

Location: Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond, Nes 45, Amsterdam

Ticket: 7,50 euro

Reservation is recommended: 020 626 68 66

Seminar Performance strategies for the arts
An afternoon full of contemporary and conventional performance strategies under the direction of Krist Gruijthuijsen (NL).

Strict concepts such as the ‘white cube’, ‘authenticity’ and ‘uniqueness’ will be investigated, challenged and – if needed – dismissed by Ben Benaouisse (BE), Nicoline van Harskamp (NL), Helmut Dick (DE), Lydia Schouten (NL), Elke van Campenhout (BE) en Eva Fotiadi (GR).

31.01.2009, 14h00-17h00, Vlaams Cultuurhuis de Brakke Gond
Ticket: 5,- euro, reservation necessary: 020 626 68 66.

Project Perform 08/09 is an initiative of Perform Platform in collaboration with Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond and is supported financially by the Amsterdams Fonds voor de Kunst and the VSBfonds, d e t h e a t e r m a k e r, deBuren, Theaterschool Amsterdam, Veenfabriek en Hallmark Cards.

Seminar

2009-01-23T11:15:00.000-08:00

For English please scroll down

Seminar ‘Performance strategies for the arts’
ZA 31.01.09, 14h00-17h00

Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond,
Nes 45, Amsterdam
Engels gesproken
Toegang: € 5,-
reserveren gewenst; 020 626 68 66

Een middag vol hedendaagse en historische performance strategieën in het kader van Project Perform 08/09.

Project Perform richt zich op beeldend kunstenaars en professionals die zich bezighouden met performancekunst. In hoeverre laten zij zich nog leiden door vaste formats als ‘white cube’, ‘authenticiteit’ en ‘eenmaligheid’? En welke performance strategieën ontdekken en hanteren zij in hun werk?

Freelance curator Krist Gruijthuijsen (NL) zal kunstenaars en professionals Ben Benaouisse (BE), Nicoline van Harskamp (NL), Helmut Dick (DE), Lydia Schouten (NL), Elke van Campenhout (BE) en Eva Fotiadi (GR) aan de tand voelen over performativiteit, strategieën en ontwikkelingen binnen hedendaagse performancekunst.

English Version

Seminar ‘Performance strategies for the (visual and sound) arts’
SA 31.01.09, 14h00-17h00

Vlaams Cultuurhuis de Brake Grond
Nes 45, Amsterdam
English spoken
Admission: € 5,-
reservation appreciated; 020 626 68 66

An afternoon full of contemporary and historical performance strategies in the context of Project Perform 08/09. Project Perform focuses on visual artists and professionals involved in performance art. To what extent are they still being guided by fixed formats such as 'white cube', 'authenticity' and 'uniqueness'? And what performance strategies do they discover and practise in their work? Freelance curator Krist Gruijthuijsen (NL) will interview artists and professionals Ben Benaouisse (BE), Nicoline van Harskamp (NL), Helmut Dick (DE), Lydia Schouten (NL), Elke van Campenhout (BE) and Eva Fotiadi (GR) about performativity, strategies and developments in contemporary performance art.

Coachblog

2008-10-15T04:37:00.000-07:00

Coachweek 1

15 Oktober. Dag 1 van het Coachingstraject.

Met koekjes en biertjes struin ik over de Dam. Vandaag begint de eerste coachweek van Project Perform 08/09 en ik loop stage. Project Perform is een project van Mirjam Zweers en Hendriekje de Jong, opgericht naar aanleiding van een hoop frustraties, blijkt uit het inleidende praatje. En Nesha is het er mee eens dat frustratie leidt tot inspiratie.

Nesha is een van de vier kunstenaars die meedoet aan het project. Hij is de trotse eigenaar van het idealistische Land of Nesha en laat enkele foto's en video's zien van performances waarin hijzelf altijd het middelpunt is. Nesha is tegen de oorlog en voelt zichzelf als Don Quichot, een emotionele idealist, die als soldaat tegen het onrecht wil strijden, maar die iets te dwaas is om zijn plannen gedaan te krijgen.

We beginnen de dag met veel koffie en een computer die geen internetverbinding krijgt. Dan doen we maar eerst de rondleiding. De Brakke Grond is een groot gebouw, echt zo eentje opgericht in de jaren ’60, met onverwachte hoeken en gaten. Tijdens de rondleiding laat Jochem af en toe een fluitje door de ruimte zweven, op zoek naar akoestiek.

Het uitgangspunt van Jochem is muziek. Hij wil dat er tijdens zijn performances een connectie is met het publiek en niet met de performer. Het publiek probeert hij van perspectief te veranderen door een nieuwe kijk op de werkelijkheid, als ruimte waarin wij luisteren en zien, te geven.

Dan gaan we op weg naar de lunch die vol kleuren en geuren al op ons aan het wachten is. Tijdens de lunch vertelt Judith me dat ze vorig jaar als assistent van een vriendin had meegedaan aan Project Perform, ze was zo onder de indruk van de Roode Zaal dat ze dit jaar erg graag zelf mee wil doen. Judith is op zoek naar culturele identiteiten. Ze werkt met alter ego's en zoekt daarvoor vooral in zichzelf. Zo is haar Japanse alter ego Kyoko, die de rust in het Amstelpark opzoekt en theeceremonies uitvoert, haar blanke Anita niet bang om mensen op straat aan te spreken en heeft ze ook al de man in zichzelf gevonden.

En wie is dan die jongen die zo laat uit Antwerpen moet komen? Dat is Thomas. Hij gaat er alles aan doen zijn status als befaamde broodman te verwerpen. Maar ja, wie is Thomas dan wel als hij aan het performen is? Thomas ziet kunst maken als sociale actie en vindt het moeilijk de scheiding tussen performancekunst en theater te maken. Zijn performances zijn theatraal van aard, gericht op het visuele en gesitueerd in de openbare ruimte.

Zo, en dan nu een biertje? Ja, daar zijn we wel aan toe. En even later gaat iedereen uitgeput en vol met nieuwe indrukken terug naar huis of naar de speciaal geregelde slaapplek.

Ik ben benieuwd wat er morgen gaat gebeuren.

16 oktober. Dag 2 van het coachingstraject.

Vandaag wordt een zware dag! Het is namelijk tijd voor verdieping en zo zijn er wel 9 presentaties en gesprekken gepland zie ik op mijn programmablaadje. Als dat maar goed gaat! Snel probeer ik de koffiekannen te vullen, want die zullen we vandaag wel nodig hebben, denk ik.

Terwijl we aan de koffie zitten komt Roos van Geffen binnen. Roos van Geffen maakt decor- en kostuumontwerpen en laat ons voorbeelden van haar vrije werk zien. Roos van Geffen heeft het met ons over haar gedachten en idealen die gaan over onder andere de consumptiemaatschappij, persoonlijk contact en het zelfbewustzijn. Soms lukt het haar haar ideeën over te brengen op het publiek en soms blijkt het best een moeilijke klus.

Tijdens de lunch komen Michiel Alberts, Messieurs Delmotte en Mikes Poppe bij ons aan tafel. Zij zullen vandaag ook iets presenteren. Gezellig praten we verder tot we weer terug naar de Tuinzaal gaan.

Michiel Alberts is beeldend kunstenaar en laat ons een video zien waarin Roemeense mannen een heftige schaakpartij spelen. Het beeld wordt vergezeld door jazzmuziek en meteen borrelen we met vragen: Waarom jazz bij deze beelden? Wat doet muziek achter film? Ook tijdens de volgende twee videoperformances, waarin Michiel Alberts zelf te zien is, blijven we vragen stellen: Wat weet ik? Waarom moet iets kort of lang duren? Waarom wel of geen kleuren gebruiken? Wat is stilte? Met al deze vragen is er één ding zeker: we hebben nog uren, dagen, jaren, levens en veel kunst nodig om antwoorden te vinden.

Ondertussen is dr. Marga van Mechelen binnengekomen. Ook zij begint met een belangrijke vraag, namelijk Wat is performancekunst? Marga van Mechelen is universitair docent aan de UvA en gespecialiseerd in performancekunst en performativiteit. Ze heeft het boek De Appel: Performances, installations, video, projects, 1975-83 geschreven. Om haar theorieën te illustreren (en dat hebben we nodig) heeft ze ook wat voorbeelden van performances van de Appel uit de jaren '70 bij zich.

Het is ondertussen al vijf uur en ik moet naar een college aan de UvA. Hierdoor mis ik helaas de presentatie van Messieurs Delmotte, een spannend gekamde en geklede man, die Nesha zal coachen. En ook Mikes Poppe, die gastdeelnemer is, zal zichzelf presenteren.

Drie uur later ben ik weer terug in de Brakke Grond. Iedereen heeft ondertussen lekker gegeten en is klaar voor de voorstelling Hidden Trees, van stichting Be-wonder. Na afloop verlaten we De Brakke Grond om gezellig na te kunnen kletsen in het café.

17 oktober. Dag 3 van het Coachingstraject.

Poeh poeh, dat was me het dagje wel gisteren. Maar vandaag is het tijd voor beweging en creativiteit. We staan nog een beetje versuft voor ons uit te staren als we worden meegenomen naar boven, naar de studio. Daar zal Aitana Cordero Vico ons een beetje flexibel maken. Aitana is ‘lichaamschoreograaf’: ze maakt voorstellingen en geeft workshops waarin de beweging van het lichaam centraal staat.

Na een warming-up waarbij iedereen zelf mag bedenken hoe hij/zij die gaat benutten, staan we al snel we aan elkaar te plukken en te aaien en worden onze lichamen één. Ook ontdekken we het lichaam als een machine en worden we zo de lucht in getild.

Het is een bevrijdende workshop, met enig nadelig effect dat ik de rest van de dag het onbestemde gevoel heb iedereen die ik tegenkom te willen omhelzen. Ik vraag me af of de rest van de groep dit gevoel ook heeft gehad.

Als we hebben geluncht is het tijd voor een nagesprek met regisseur Betsy Torenbos en dramaturg Sophie Kassies van Hidden Trees, de voorstelling die we gisteren hebben gezien. Betsy vertelt ons over haar werkwijze, haar motivatie, de samenwerking met de oude mensen, de kunstenaars en over de muziek.

Er heerst een jolige stemming als Petra Josso binnenkomt. Zij is make-up artiest en werkt in Back Stage op de Rozengracht. Haar doel is ons te laten zien hoe we in korte tijd van sekse kunnen veranderen. Voor ons, en vooral voor Jochem en Judith is dit één groot feest. Met lange baarden en lipgloss gaan zij met passie aan de haal en inderdaad, na 1,5 uur lopen er mannen met borsten en vrouwen met piemels door het gebouw.

Nog eventjes drinken we wat wijntjes, biertjes, eten we wat chips en spreken we onze ervaringen uit. Het afscheid loopt gesmeerd en met veel zin kijk ik uit naar de volgende coachweek. Ik hoop dat iedereen nu lekker aan de slag kan gaan.

Coachweek II

20 november 2008. Dag 1.

Wederom loop ik met koekjes en biertjes over de Dam. Want vandaag begint de tweede coachweek. We hebben elkaar niet meer gezien sinds de vorige keer, maar er is natuurlijk wel heel veel gebeurd. Daarom beginnen we met wat gezellig indrinken van sterke koffie. Hé, er is een nieuw gezicht: het is Sachi Miyachi. Voor mij is ze nieuw, maar voor Project Perform niet. Vorig jaar deed ze de performance Hairwasherdistrict en dit jaar zal ze weer iets doen. Wat? Dat is nog een groot geheim.

Als iedereen binnen is verandert de gezellige stemming een beetje naar een zenuwachtig rondkijken. Nesha pakt zijn tekenblok, Judith begint sneller te praten, Thomas gaat over op de thee en Jochems tas begint te trillen. Het is zo ver: vandaag gaan de jonge beeldende kunstenaars die in januari Project Perform 0809 zullen verbeelden hun grootse plannen uit de doeken doen.

‘Ik ben toch niet eerst, he!?’ roept Judith. ‘O, jawel’, antwoordt Hendriekje grijnzend, ‘jij mag eerst, kom maar op!’ Met veel lawaai en gestuntel staat Judith op en steekt haar usb-stick in de computer. Een in 3D ronddraaiende Rode Zaal verschijnt op de muur. ‘Zo, dus jij wil graag de Rode Zaal in?’ ‘Ja.’ ‘En, stel nou, iemand anders wil ook in de Rode Zaal?’ Judith’s hoofd verstijfd en met haar mond begint ze een mooi betoog te houden over de relatie tussen de inhoud van haar performance en de architectuur van de Rode Zaal.

Dan loopt Jochem naar voren. Hij heeft geen power point presentatie, maar wel een trillende tas. ‘Mijn performance bestaat uit twee delen’ begint hij. ‘Het eerste deel gaat anderhalve maand duren, het andere deel ongeveer een uur.’ Jochem’s performance is namelijk geïnspireerd op een volk uit Zuid-Amerika dat een ander tijdsbelevenis heeft dan wij in het Westen. Wat nou als wij daarmee in aanraking komen? Een performance van 1,5 maand en 1 uur? Ik snap er nu al niets meer van.

Achter het tekenblok komt Nesha’s hoofd tevoorschijn. Mankrachtig stapt hij naar voren en laat zijn, net in elkaar gezette, schetsen zien. Het zijn drie schetsen die allen een andere performance tonen, want Nesha is van plan elke avond een nieuwe performance te doen. Bij elke performance staat zijn energie en aanwezigheid centraal. Spannende en uitdagende acties liggen in het verschiet met als enig vastgelegd onderdeel de tekst die via kleine, persoonlijk geïmporteerde speakertjes te horen zullen zijn.

En als je als buitenlander aan Amsterdam denkt, wat is dan het eerste dat in je op komt? Juist, grachten met water. En zo kwam Thomas op het idee het tweede deel van zijn trilogie Antwerpen - Amsterdam - Antwerpen hier in het water te laten gebeuren. Ja, maar, hoe, wat, regels, geld, waar, vergunningen, gevaar, vlot, boot? Wat een goed idee en wat onzeker. Een groot denkteam wordt direct ingezet om deze performance te kunnen realiseren.

Na de lunch, die tot teleurstelling van ons allemaal deze keer een stuk minder spectaculair is dan de vorige keer, komt Vaast Colson, de coach van Thomas, vertellen over zijn werk. Vaast leerde in Breda over de kunstenaar als lichaam te denken en houdt zich bezig met de vraag: wanneer ben ik een kunstobject en wanneer ben ik mezelf die gewoon iets aan het doen is? Vaast laat foto’s zien van de expeditie met zijn ouders, waarin hij op zoek is naar een steen die hij jaren geleden in de bergen moest achterlaten. Ook onderzocht hij het begrip onstage/offstage tijdens een expositie in een museum. In deze expositie stond Vaast tegen een muur, met aan de andere kant van de muur, op precies dezelfde hoogte als zijn schouders, een rugzak. Dit had een vreemd effect op de bezoekers omdat het op het eerste gezicht niet duidelijk was dat de rugzak en Vaast bij elkaar hoorden. Ook toont hij veel begrip voor de werkwijze van Nesha, bij wie ‘het zijn’ en ‘kijken wat er gebeurt’ belangrijke facetten zijn.

De eerste dag van deze coachweek sluiten we af met de presentatie van Elien van Riet, de stagiaire van vorig jaar. Voor haar artikel onderzocht ze de rol van het publiek bij de voorstelling Where we are not – part 4 – van Lina Issa en Aitana Cordero. De actieve rol van het publiek vergeleek zij met de manier waarop Walter Benjamin de flaneur in ‘Kleine filosofie van het flaneren’ analyseert. Het publiek was tijdens de performance constant bewust van zijn eigen fysieke aanwezigheid en kon gezien worden als een ware flaneur.

En nu is het weer mijn beurt: snel haal ik de biertjes, wijntjes en zoutjes.
Nog eventjes kletsen we gezellig na in de Tuinzaal om ons daarna te begeven naar het café van de Brakke Grond waar nog veel meer bier, eten en bitterballen worden genuttigd.

Coachingstraject

2008-09-17T04:03:00.000-07:00

Het coachingstraject bestaat uit twee besloten experimenteerweken en een publieke projectweek.

De eerste experimenteerweek vindt plaats in de Brakke Grond van woensdag 15 oktober t/m vrijdag 17 oktober 2008.
Gasten: o.a. dr. Marga van Mechelen (NL), Michiel Alberts (NL), Messieurs Delmotte (BE), Roos van Geffen (NL), Aitana Cordero (ES), Betsy Torenbosch (NL), Sophie Kassies (NL).

De tweede experimenteerweek vindt plaats in verschillende ruimtes van de Brakke Grond van donderdag 20 november t/m zaterdag 22 november 2008.
Gasten: o.a. Vaast Colson (BE), Helmut Dick (DE), Jasmina Feković (NL), drs. Elien van Riet (NL).

De experimenteerweken

Tijdens de eerste experimenteerweek in oktober zullen de vier deelnemende beeldend kunstenaars en vier coaches centrale en actuele thema’s rond performancekunst onder de loep nemen in de vorm van workshops en discussiebijeenkomsten.

De thema’s zijn specifiek van toepassing op de situatie die gecreëerd wordt door Project Perform 08/09. De vragen die hierbij centraal staan, zijn: ‘Wat zijn de ontwikkelingsmogelijkheden voor de performancekunstenaar?’ en ‘In hoeverre en op welke manier beïnvloeden de mogelijkheden of beperkingen van een praktische theatercontext performance?’

Daarnaast krijgen de makers kans om 1 op 1 met professionals te spreken. Dit alles om bij de jonge makers zowel het bewustzijn van hun eigen mogelijkheden en de mogelijkheden van performancekunst als discipline te vergroten en te verdiepen, alsmede om hun netwerk te vergroten.

De tweede experimenteerweek in november is gericht op het ontwikkelen van de performances van de jonge makers onder begeleiding van hun coach. De jonge makers spreken met hun coach over de specifieke kenmerken van hun eigen werk en in relatie tot de eerder behandelde thema’s.

Daarnaast krijgt de jonge maker een ruimte binnen de Brakke Grond toegewezen waarbinnen geëxperimenteerd kan worden. Deze experimenten vormen de eerste aanzet voor het eindproduct tijdens de projectweek.

Publicatie

2008-09-01T06:16:00.001-07:00

Publicatie Project Perform 08/09

De publicatie van Project Perform 08/09 verschijnt medio januari 2009 online en is te verkrijgen bij Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond tijdens de Projectweek van Project Perform 08/09 in januari 2009.

Publicatie Project Perform 07
door drs. Elien van Riet

De bezoeker: een flaneur in de performance Where We Are Not -4-

Inleiding

‘Suddenly, I am no longer the author of these moments, nor the exclusive owner of these memories. Another body has received the warmth, another forehead the kisses and to whom were they really addressed remains an open question loaded with emotionality and tension.’ - Lina Issa[1]

Om bureaucratische redenen is de verblijfsvergunning van de Libanese beeldend kunstenares en performer Lina Issa niet verlengd. Vanwege deze state of exception is Issa niet in staat zelf naar haar geboorteland af te reizen. Ze laat auditie doen voor een plaatsvervanger. Ze stuurt Aitana Cordero, een Spaanse danseres en choreografe naar Libanon. Voor 10 dagen is zij Issa’s stand-in, boodschapper en documentatiemiddel. Cordero bezocht familie en vrienden van Issa. Over deze gebeurtenissen maakten zij een performance: Where we are not -4-.

De vraag of Cordero erin is geslaagd om Issa’s stand-in te zijn, is niet langer interessant. Of haar familieleden echt konden voelen dat Cordero’s aanwezigheid Issa in hun midden bracht, omdat Cordero haar gedrag feilloos wist te kopiëren, doet niet ter zake. Het feit dat ze er een performance van hebben gemaakt, overstijgt dit persoonlijke ‘drama’. De bezoekers van de performance transformeren dit persoonlijke experiment naar een gedeelde ervaring.
Daarnaast bestaat de performance uit drie kamers met daarin respectievelijk een televisie, een boek en de twee performers. De bezoekers wandelen hier als het ware doorheen. Tijdens de wandeling worden de bezoekers geprikkeld na te denken over politieke kwesties, culturele verschillen en de rol van het lichaam hierin. Dit uit zich in de volgende onderzoeksvraag.

Op welke wijze is de bezoeker aan Where We Are Not -4- te vergelijken met een flaneur bij wie een observeren in het denken verandert in een observeren en reageren met het lichaam?

Deze vraag wil ik onderzoeken aan de hand van de volgende subvragen:
- Hoe stimuleren de verschillende media tot het constitueren van de eigen ervaring van de bezoeker.
- Hoe de betekenis van de bezoeker als flaneur een verschuiving teweegbrengt van een observeren in het denken naar het observeren en reageren met het lichaam.
- Hoe speelt het lichaam van de toeschouwer hierin een rol?

De bezoeker: een flaneur

In zijn Kleine Filosofie van het Flaneren analyseert Walter Benjamin de flaneur. Benjamin is hierin geïnspireerd door de gedichten van Baudelaire . In zijn gedichten beschrijft Baudelaire hoe de stedelijke flaneur op gaat in de menigte. Volgens Benjamin is de man-uit-de-menigte echter geen flaneur, maar een voetganger.

‘Zeker, de voetganger die zich in het gedrang van de menigte stortte was er,
maar er was ook nog de flaneur, die speelruimte nodig heeft en zijn private
genoegens niet wil missen.’[2]

De flaneur is volgens Benjamin een onbekende die zijn weg zo kiest dat hij steeds te midden van de menigte blijft. Wie hij is, weet niemand. Iemand die ziet, maar door niemand wordt gezien. Anoniem flaneert hij door de straten. De flaneur blijft echter altijd over zijn individualiteit beschikken, terwijl de voetganger op gaat in de menigte. Hoe zeer de flaneur ook in de ban is van de buitenwereld, hij zal nooit zichzelf vergeten.[3]
De buitenwereld ontsluit zich voor de flaneur en maakt vervolgens deel uit van de binnenwereld.

In haar artikel The return of the Flaneuse reconstrueert danswetenschapper Lena Hammergren de term flaneur die lange tijd enkel op mannen betrekking had. Hammergren legt uit dat in de mogelijkheid van het bestaan van de vrouwelijke variant, flaneuses, de moderniteit wordt benadrukt. In haar reconstructie van de flaneur analyseert ze de rol van het lichaam.
Ze beschrijft het terrein van een Stockholm kunstexpositie uit 1930 en de manier waarop de bezoekers als flaneurs over het terrein wandelen en daarbij observeren en reageren met het lichaam. De flaneurs zijn in haar ogen gender-performers.

‘Instead of merely mirroring their surroundings, they are all communicative
bodies engaged in a process of creating and recognizing themselves “through the
sharing of narratives which are fully embodied”.’[4]

In dit artikel wordt het flaneur-model van Benjamin toegepast op de toeschouwer. Net als de flaneur stort de bezoeker zich in de performance. Zij maakt deze de buitenwereld tot binnenwereld, waarin zij haar eigen speelruimte en private genoegens kan behouden. Zij wandelt door de performance, laat zich meevoeren, maar behoudt haar individualiteit. Hoe constitueert de bezoeker de eigen ervaring in het corporeal: het levende lichaam in het hier en nu?
Hierbij wil ik kijken naar de dialectiek van het zien. Aan de ene kant kijkt de bezoeker naar de performance, maar aan de andere kant wordt er ook naar de bezoeker gekeken. Op welke manier raakt de toeschouwer betrokken in het verhaal van Lina Issa en Aitana Cordero? Hoe is dit terug te zien in het lichaam van de bezoeker? In hoeverre brengt de performance een verandering teweeg in een observeren in het denken naar een observeren en reageren met het lichaam?

Representatie in de performance

De performance speelt zich af op locatie. Een deel van een theaterzaal dient als transitieruimte tussen de openbare ruimte en drie performancekamers in. De drie ruimtes dienen normaliter als techniekkabinetten, maar zijn omgebouwd en geheel in dienst van de performance gesteld.
Alvorens het publiek de eerste kamer betreedt, krijgt het een uitvoerige instructie van een vooraf geïnformeerde medewerker. Deze vertelt in welke volgorde het publiek de kamers dient te bezoeken, hoe lang ze wordt geacht in de kamers te verblijven: acht minuten in kamer één, twaalf minuten in kamer twee en vijftien minuten in kamer drie. De medewerker maakt het publiek duidelijk dat ze zelf de tijd moet waarnemen en aan de hand daarvan moet handelen zonder gebruik van horloge of telefoon. Na de instructies is het tijd voor actie: het publiek wandelt nieuwsgierig de eerste kamer binnen.
Nota bene bestaat het publiek meestal uit zeven individuen die elkaar niet kennen. Daaronder bevinden zich twee personen die vooraf geïnstrueerd zijn door Issa en Aitana. Deze zogenoemde implants hebben als opdracht het publiek te voorzien van achtergrondinformatie over het project.

Kamer 1
In de eerste kamer staan zeven stoelen gereed waarop de toeschouwers plaats kunnen nemen. Ze staan in een halve cirkel rond een televisietoestel geplaatst. Daarnaast brandt wierook. De bezoekers richten zich tot een versnelde video-opname van Issa en Cordero, wel te verstaan zonder geluid. Ze liggen op een platform met de hoofden spiegelsymmetrisch tegenover elkaar geplaatst. Ze hebben dikke jassen aan en zijn buiten, waar ze onderhevig zijn aan de wind. Ze praten, maar het publiek kan ze niet horen. Ondanks de vluchtig wapperende haren en bewegende monden is het een verstild beeld. Na enkele minuten gaat het publiek voorzichtig een conversatie aan met elkaar. Er wordt gepraat over de performance. De implants initiëren een groepsconversatie, waarin iedereen wordt geïnformeerd over de toedracht van de performance, namelijk de state of exception van Lina Issa.

De analyse

Het publiek maakt in de eerste kamer kennis met Issa en Cordero, dat wil zeggen met versnelde video-opnamen van hen, waarbij het geluid is weggelaten. Aan de ene kant lijken de wierook en opnamemateriaal een tijdloze dimensie voor te stellen. Een dimensie waaraan het publiek wordt uitgenodigd deel te nemen. Al starende naar het televisiescherm kan de bezoeker opgaan in de anonimiteit van de groep. De eigen gedachten hebben hier de vrije loop.
Aan de andere kant staat deze kamer niet toe dat de bezoeker zich geheel verliest in de aangeboden dimensie.
Zo manipuleert de versnelde tijd in de opnamen de subjectieve tijdsbeleving. Dit geeft direct een conflict met de gegeven instructies die enkel om de tijd draaien, waardoor het publiek extra op de tijd in het hier en nu gaat letten.
Daarnaast herinnert de aanwezigheid van de televisie en de zichtbare dvd-speler het publiek aan het waarnemingsproces. Ieder voor zich wordt zich bewust van de eigen manier van waarnemen, waardoor het afstand neemt van de aangeboden dimensie. Ook wordt op deze manier het medium zelf benadrukt. Deze vorm van hypermedialiteit zorgt ervoor dat het publiek binnen de dimensie zijn eigen ervaring constitueert.
Bovendien zorgt de kleine groep van zeven personen, die elkaar niet kennen, voor een verhoogd zelfbewustzijn van het publiek. Dit alles draagt bij aan een ongemakkelijke sfeer. Dat de toeschouwers elkaar beginnen te informeren, is daarom geen toeval.

‘Nou, er zijn nog geen zes minuten voorbij, of wel?’- ‘Nee, ik geloof het niet,
nee…’ – ‘Nee, we moeten nog even, haha.’ – ‘Dat zijn ze toch, niet? Daar op het
scherm.’

Een groep in een onbehaaglijke stilte doet er namelijk alles aan om deze te verbreken. Op deze wijze beginnen de bezoekers elkaar te informeren over het verhaal van Issa en Cordero. Bovendien zorgen de implants ervoor dat het gesprek op gang komt en voorzien zij de groep van informatie. Waarom is Cordero naar Libanon vertrokken? Wat heeft ze daar gedaan?

Kamer 2
Na een algemeen overeengestemde beleefde tijd van acht minuten wandelen de bezoekers naar de tweede kamer waarin ze een tafel met daarop een boek aantreffen. Voorzichtig neemt iedereen plaats aan de tafel. Iemand pakt het boek. Het boek gaat rond. Na één voor één door het boek te bladeren, begint iemand een passage voor te lezen. In het voorlezen van het boek komt de inhoud ter sprake. De implants zijn hiervoor verantwoordelijk. Ter tafel komen instructies van Issa aan Cordero, achtergrondinformatie over Libanon en persoonlijke aantekeningen. Langzamerhand komt er een gesprek op gang over allerhande zaken die in het boek beschreven staan. Na een beleefde tijd van twaalf minuten kan de eerste persoon naar de derde kamer vertrekken, waarop de groep moet wachten totdat deze persoon de de derde kamer heeft verlaten, dit aan de groep te laten weten door te kloppen op de deur van de tweede kamer en vervolgens de ruimte verlaat. Het kloppen werkt als vertreksein voor de volgende bezoeker. Op deze wijze stroomt de tweede kamer leeg en krijgt ieder afzonderlijk een persoonlijk kwartier de tijd in de derde kamer.

De analyse

Een context van een ronde tafel met daarop een boek, belicht door een laaghangend sober peertje in het midden van de tafel, zorgt voor een heimelijke sfeer in de tweede kamer. Het gesloten boek, dat qua vorm een dagboek belooft te zijn, de wierook uit de vorige kamer en de stilte versterken dit. De bezoeker weet echter ook dat dit ‘dagboek’ er ligt om bekeken te worden. Als gedwongen voyeur slaat het publiek het ‘dagboek’ open. Het is een boek vol herinneringen op meerdere niveaus.
In plaats van een televisie treft het publiek ditmaal dus een boek aan. Als medium herinnert het aan een tijd voor het digitale tijdperk, toen er nog geen sprake was van een beeldcultuur. Bovendien is het boek handgeschreven wat het medium een authentiek karakter geeft en de persoonlijke geschiedenis van de auteur benadrukt.
Daarnaast herinnert de inhoud van het boek aan de situatie in Libanon. In het boek staan instructies voor Cordero. Deze instructies gelden echter niet alleen voor Cordero. Ze nemen ook de bezoeker mee naar een ander land van veel geuren en heerlijke gerechten, ze herinneren aan inwoners met een sterk religieus bewustzijn en aan een labiel politieke situatie waar veel dreiging van uitgaat. De bezoeker dwaalt door Libanon, de herinneringen van Lina Issa.
De bezoeker kan echter niet opgaan in deze herinneringen, want er is meer aan de hand.
Zo moet de bezoeker bijvoorbeeld zelf voorlezen uit het boek aan de groep. Dit concept dwingt de bezoeker de woorden van Issa zelf uit te spreken in het hier en nu. De implants zorgen ervoor dat hierover gepraat wordt. Of het meepraat of niet, in het gesprek moet de bezoeker zich verhouden tot de inhoud van het boek.
Dit alles zorgt ervoor dat vanuit een geheel eigen kader de bezoeker een eigen verhaal construeert over de situatie in Libanon. Als een flaneur die door een stad wandelt en de stad be-schrijft. Zo kan de bezoeker door het boek wandelen, daarheen, waar zijn interesse en nieuwsgierigheid hem leiden.[5]

Kamer 3
Eén voor één treden de bezoekers de laatste kamer binnen. Bij binnenkomst ziet de bezoeker Issa en Aitana aan een tafel zitten, met daarop wederom een boek. Er staat één extra stoel voor de bezoeker. Cordero staat op en loopt naar de bezoeker toe. Ze geeft hem of haar een innige omhelzing. Vervolgens nodigt ze de bezoeker uit plaats te nemen aan tafel. Issa en Cordero leggen uit dat de bezoeker het boek open mag slaan op een willekeurige pagina en daarover vragen mag stellen. Na een beleefde tijd van vijftien minuten moet de bezoeker vertrekken, kloppen op kamer twee en uiteindelijk de performance verlaten.

De analyse
In de derde kamer wordt de bezoeker geconfronteerd met de performers zelf, in levende lijve. Bij binnenkomst van de kamer wordt de bezoeker innig omhelsd door Cordero. De bezoeker is geïnformeerd en weet dat het hier om een choreografe gaat. Hierdoor komt de nadruk direct op het lichaam komt te liggen. Er staat letterlijk niks tussen de performer en publiek in. Is hier toch sprake van representatie?
Aan de ene kant kan de toeschouwer opgaan in deze ervaring. Dit kan beschreven worden als een effect van immersie. Dit is een toestand waarin de aandacht zo intens is dat het bewustzijn van de ‘echte’ wereld verdwijnt en een gevoel van vreugde en bevrediging ontstaat. Immersie treedt op, omdat het mediatiseringsproces transparant is.[6] In deze kamer is namelijk geen televisie, geen boek dat de aandacht kan afleiden. Het enige medium dat hier geldt, is het lichaam.
Aan de andere kant werkt de aanwezigheid van de performers ook als een spiegel. De bezoeker wordt bewust van zichzelf en zijn rol als bezoeker. Dit wordt versterkt doordat er een beroep wordt gedaan op zijn of haar rol als initiator van de conversatie. Waar slaat de bezoeker het boek open? Waarom op die pagina? Wat wil de bezoeker vervolgens weten? Waarom wil de bezoeker dat weten?

Conclusie

De performance overstijgt het persoonlijke ‘drama’. De bezoekers van de performance transformeren dit persoonlijke experiment naar een gedeelde ervaring. Op welke wijze is de bezoeker te vergelijken met een flaneur bij wie een observeren in het denken verandert in een observeren en reageren met het lichaam?

De stappen van de video-opnamen naar een dagboek en vervolgens de ‘live’ aanwezigheid van de performers zorgen voor verschillende vormen van representatie. De bezoeker wandelt hier doorheen en kan de eigen gedachten de vrije loop laten.
Echter, de bezoeker wordt ook sterk bewust van zichzelf en wordt geactiveerd te reageren op de performance.
In deze bewustwording vindt er binnen de bezoeker een verschuiving plaats van non-identiteit naar subjectiviteit. Deze verschuiving is nodig om net als de flaneur de buitenwereld tot binnenwereld te maken. De kamers van de performance staan op deze manier metafoor voor de vertrekken in het lichaam van de bezoeker waar de eigen gedachten de ruimte hebben. Alleen door de bezoeker uit te nodigen in de intieme sfeer en het vrij te laten om zelf vragen te stellen, kan de bezoeker de situatie van Lina en Aitana delen en hieruit een eigen verhaal opmaken. Zodoende vindt er continue een herdefiniëring plaats van de relatie tussen performer en bezoeker, waarin de bezoeker net zo veel als de performer de performance kan sturen.

Tot slot wordt het publiek heel bewust van het eigen lichaam door een innige omhelzing met Cordero, met tegelijkertijd het besef dat dit een choreografe is. Een gedwongen fysiek contact dat fijn, maar ook beangstigend kan zijn. Grenzen tussen publiek en performer worden letterlijk doorbroken.
Bovendien zorgt de fysieke aanwezigheid van de twee vrouwen voor een verhoogd bewustzijn van het eigen lichaam. Ze werken als een soort spiegel. De bezoeker kan zich niet langer verschuilen achter de groep: van een non-identiteit wordt hier haar subjectiviteit benadrukt.
Het publiek wordt zich hierdoor bewust van het eigen lichaam dat net als Lina Issa en Aitana Cordero het stempel draagt van zijn persoonlijk bestaan. Het lichaam is vol herinneringen, die gedeeld kunnen worden of voor altijd geheim blijven.

[1] Issa, Lina. Where We Are Not -5-: Rehearsing absence/ presence of a cultural body. 2006.
[2] Benjamin, Walter. Kleine filosofie van het flaneren: passages, Parijs, Baudelaire. Vert. door Ineke van der Burg. Amsterdam: Uitgeverij Sua, 1992.p.100.
[3] Benjamin, Walter. Kleine filosofie van het flaneren: passages, Parijs, Baudelaire. Vert. door Ineke van der Burg. Amsterdam: Uitgeverij Sua, 1992.p.133.
[4] Hammergren, Lena. The re-turn of the flâneuse. Uit: Corporealities: dancing knowledge, culture and power. Red. Susan Leigh Foster. New York: Routledge, 1996. P.54-66.
[5] Weigel, Sigrid. Body- and Image-space: Re-reading Walter Benjamin. Londen: Routledge, 1996. P.96.
[6] Flow: the psychology of Optimal Experience door Mihaly Csikszentmihalyi, Harper Collins Publishers, 1991.

Programma Project Perform 08/09

2008-09-01T06:03:00.000-07:00

Programme

Thursday January 29th

Postvoorstelling

by Jochem van Tol, Lars Kynde, Pepe Gonzales Garcia and Xandra van der Eijk

19.00-19.45, 21.30-22.15

Witte zaal

Fotozaal, hommage to an unknown person

by Sachi Miyachi
19.00-23.00,

Foyer

Daddy

by Judith Leysner
19.00-23.00,

Rode zaal

Caravan 02

by Thomas Verstraeten

19.00-23.00

Filmprogramme: performance video's

a.o. Helmut Dick (DE), Vaast Colson (BE), Messieurs Delmotte (BE)
19.00-23.30

Foyer

Aircraft Man

by Nesha Nikolic
19.45- +/- 20.45
Tuinzaal

Lenders-Borrowers I

by Ben Benaouisse and Mikes Poppe

20.30-23.30
Expozaal

Friday January 30th

Postvoorstelling
by Jochem van Tol, Lars Kynde, Pepe Gonzales Garcia and Xandra van der Eijk
19.00-19.45, 21.30-22.15
Witte zaal

Fotozaal, hommage to an unknown person
by Sachi Miyachi

19.00-23.00,
Foyer

Daddy
by Judith Leysner

19.00-22.30,
Rode zaal

Caravan 02
by Thomas Verstraeten
19.00-23.00

Filmprogramme: performance video's
a.o. Helmut Dick (DE), Vaast Colson (BE), Messieurs Delmotte (BE)

19.00-23.00
Foyer

Death?
by Nesha Nikolic

19.45- +/- 20.15

Tuinzaal

Lenders-Borrowers II
by Ben Benaouisse and Mikes Poppe
20.30-23.00

Expozaal

Interview with artists:
Judith Leysner, Jochem van Tol

22.30-23.00

Foyer

Saturday January 31st

Seminar "Strategies for performance art"

o.l.v. Krist Gruijthuijsen
14.00-17.00
Tuinzaal

Postvoorstelling

by Jochem van Tol, Lars Kynde, Pepe Gonzales Garcia and Xandra van der Eijk

19.00-19.45, 21.30-22.15

Witte zaal

Fotozaal, hommage to an unknown person

by Sachi Miyachi
19.00-23.00,

Foyer

Daddy

by Judith Leysner
19.00-23.00,

Rode zaal

Caravan 02

by Thomas Verstraeten

19.00-23.00

Filmprogramme: performance video's

a.o. Helmut Dick (DE), Vaast Colson (BE), Messieurs Delomotte (BE)
19.00-23.00

Foyer

Neurotical Transfer

by Nesha Nikolic
19.45- +/- 20.00
Tuinzaal

Lenders-Borrowers III

by Ben Benaouisse and Mikes Poppe

20.30-22.30
Expozaal

Location
Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond
Nes 45, 1012 KD, Amsterdam

http://www.brakkegrond.nl/
Reservation:
020 626 68 66

Project Perform 08/09

2008-09-01T05:59:00.000-07:00

Deelnemende Kunstenaars/Participating Artists

Judith Leysner

Judith Leysner (NL, 1965) speelt in haar performances met de representatie van verschillende identiteiten. Interessant aan het werk van Judith Leysner is dat zij onze perceptie van schijnbaar ‘onschuldige’ maatschappelijke identiteiten bevraagt en ondermijnt.

In 2008 ontving Judith Leysner de Black Magic Women Award, een initiatief van CBK Zuidoost. De award is voor een talentvolle vrouwelijke kunstenaar met een interculturele beeldtaal of werkwijze. De jury van de Black Magic Women Award 2008 schreef het volgende over Judith Leysner:

‘Haar identiteit is een gegeven en geen vertrekpunt. De rode draad wordt gevormd door tegenstellingen. Tegenstellingen in vorm en in onderwerpen. En niet in de laatste plaats door tegenstellingen in haar zelf. …De kunstenares gooit zich volledig in de strijd… Een ontmoeting met haar en haar werk voelt als een confrontatie, maar leidt uiteindelijk tot warmte en generositeit’.

Tijdens de ontwikkeling van haar performance voor Project Perform 08/09 wordt Judith Leysner gecoacht door: Helmut Dick (DE).

Judith Leysner's video's/foto's zijn 8 januari t/m 1 februari ook te zien in de tentoonstelling Kyoko and friends in het Glazen Huis, Amstelpark, Amsterdam.

In her performances Judith Leysner (NL, 1965) plays with the representation of different identities. Interesting about her work is that she questions and undermines our perception of seemingly ‘innocent’ socially determined identities.
Judith Leysner was coached by Helmut Dick (DE).

Papa/Daddy - Judith Leysner

Papa is een performance over het begrip "vader".
(papa is een vertrouwd begrip voor een vader)

Omdat ik zonder vader ben opgegroeid, ben ik geïntrigeerd door het fenomeen. Als ik het woord tafel of papa uitspreek, dan klinken deze woorden mij hetzelfde in de oren. Papa/Daddy gaat ook over kijken en bekeken worden, over de verwachtingen die we hebben als we naar een voorstelling gaan. Over de 2 en 3 dimensionale wereld en wat er gebeurt als de twee in elkaar overvloeien.

Papa is a performance about the concept “father”.
(daddy is a diminutive, familiar term for a father.)

Being raised without a papa made me wonder about this phenomenon; if I say table or papa, sounds the same to me. Papa is also about watching and being watched about expectations that we have when we go to see a performance, about the 2 and 3 dimensional worlds and what happens on the borderline when one goes into the other.

Audio Visuals: Vava M. Stojadinovic
Met dank aan/Thanks to: Tom Smit, Martin Grootenboer, Tungsten Studio, Donna Lewis, Joeri Lans

foto © Tom Smit

Jochem van Tol

Jochem van Tol (NL, 1983) maakt muziekperformance-installaties met onverwachte en verrassend alledaagse instrumentkeuze. Spannend aan het werk van Jochem van Tol is dat het residu van zijn performance performatief blijft.

Tijdens Project Perform 08/09 presenteren Jochem van Tol, Lars Kynde en Xandra van der Eijk Postvoorstelling. Een muzikale montage van 240 ‘postkaarten’.

Jochem van Tol (NL, 1983) makes music performance installations with an unexpected and surprisingly common choice of instruments. Exciting about his work is that the residue of his performance stays performative.
Jochem van Tol was coached by Jasmina Feković (NL).

www.jochemvantol.nl

Postvoorstelling - Jochem van Tol

Gedurende 2 maanden heeft een groep van 30 mensen een serie van 8 kaarten door de brievenbus ontvangen. Een postvoorstelling zonder een fysieke performer maar met een handgeschreven text gecombineerd met geluid en licht. Een reisverhaal over iemand, daar aan de andere kant van wereld. Een ontmoeting met een andere cultuur. Een andere beleving van tijd. Elke kaart is een klankobject waar live mee gespeeld kan worden.

Tijdens Project Perform 08/09 zal de zoektocht naar een postkaart orkest - als een montage van schetsen, improvisaties en liedjes - een landschap vormen van bewegende, trillende, zoemende, zingende, krakende en gillende kaarten.

For 2 months, a group of 30 people received a series of 8 postcards. A post-performance without a physical performer, but with a handwritten text combined with sound and light. A travel story about someone, on the other side of the world. An encounter with a different culture. Another perception of time. Each card is a sound object which can be played live.

During Project Perform 08/09 this search for a postcard orchestra - as an assembly of sketches, songs and improvisations – will turn into a landscape of moving, vibrating, humming, singing, screaming and creaking cards.

Spel/Performed by: Jochem van Tol, Lars Kynde, Pepe Gonzales Garcia
Licht/Light: Xandra van der Eijk

Met dank aan/Many thanks to: Saskia Quanjer, Ibelisse Guardia, Paul Koek, de Veenfabriek, Hallmark Cards, Jappe Groenendijk, Wendy Dekker, Hein Drost en Koos Hopman.

Nesha Nikolic

Nesha Nikolic (RS, 1975) maakt provocatieve acties en performances waarin de reactie van het publiek centraal staat. Interessant aan het werk van Nesha Nikolic is het provocatieve karakter van zijn performances. Ze zijn er vrijwel altijd op gericht een directe reactie op te wekken bij het publiek.
Nesha Nikolic wordt gecoacht door Messieurs Delmotte (BE).

Nesha zal elke dag een nieuwe performance doen; op dag 1 Aircraft Man, op dag 2 Death? en op dag 3 Neurotical Transfer.

Nesha Nikolic (RS, 1975) does provocative actions and performances. Interesting about his work is the way in which he tries to provoke the audience. He uses the means of visual arts to rub his rather refreshing perspective on the world in the face of his audience.
Nesha Nikolic was coached by Messieurs Delmotte (BE).

www.nesha-online.de

3 Performances - Nesha Nikolic

Nesha Nikolic zal elke dag een nieuwe performance doen. Op dag 1 Aicraft Man, op dag 2 Death? en op dag 3 Neurotical Transfer.

Aicraft Man
“Aircraft Man staat in het midden van de ruimte met zijn armen en benen gespreid. Aircraft Man is een moderne Mens-Machine.”

Death?
“Mijn lichaam bevindt zich in een zak. Ik probeer mezelf te laten zien in twee delen; mijn lichaam en mijn ziel. Het lichaam is in beweging of ligt stil en de ziel blijft altijd denken.”

Neurotical Transfer
“Wat doet heeft een mens nodig om in deze neurotische wereld te kunnen overleven? Catharsis?”

Nesha will be doing a new performance every day; on day 1 Aicraft Man, on day 2 Death? and on day 3 Neurotical Transfer.

Aircraft Man
"Aircraft Man is standing in the middle of the room with arms and legs that are spread wide. Aircraft Man is a modern Man-Machine."

Death?
"My body is in a sack. I’m trying to show myself in two parts; my body and my soul. The body is moving or remains still and the soul is always thinking."

Neurotical Transfer
"What does a person need, when he/she is living in this neurotic world? Catharsis? "

Thomas Verstraeten

Thomas Verstraeten (BE, 1986) maakt performatieve installaties en 'beeldende acties' in de publieke ruimte. Na drie jaar toneelacademie, maakte hij de switch naar beeldende kunst op Sint Lucas in Antwerpen. Onder eigen naam maakt hij performances die de klassieke scheiding tussen beeldende kunst en theater moeten opheffen.
Voor Project Perform 08/09 ontwikkelt Thomas Verstraeten Caravan 2. Hij wordt hierbij gecoacht door Vaast Colson.

Thomas Verstraeten (BE, 1986) does performative installations and ‘visual actions’ in the public space. After studying theatre for three years, he made the switch to visual arts at Sint Lucas in Antwerp. His performances try to abolish the classical boundaries between theatre and visual arts.
Thomas Verstraeten is being coached by Vaast Colson (BE).

Caravan 2 - Thomas Verstraeten

‘Caravan 02’, is een locatieproject en maakt deel uit van een locatietrilogie, of beter gezegd een caravantrilogie. In alle drie de delen wordt de caravan (met mij als bewoner) geïsoleerd van zijn omgeving. De caravan doet dienst als een soort van mobiele unit. Een verplaatsbare woning. Een verplaatsbaar kunstenaarshol, zo je wil.

In het eerste deel (met de logische titel Caravan 01) heb ik twee maanden met schop en houweel gegraven aan een gat in de aarde. In dat gat verdween mijn caravan. Zo ontstond een soort van grafheuvel annex kluizenaarshol, ver weg van de stad. Ik bracht een nacht door onder de grond, nodigde vrienden uit, zette thee en bakte visjes.

In het tweede deel, is de isolatie van een andere aard. Ik heb hemel en aarde verzet. Ik heb getracht mijn caravan door middel van een vlot op het water van Amsterdam te zetten. Dat lukte niet, je mag namelijk geen vlot op het water zetten. Ik heb heel Amsterdam afgezocht naar een gebouw om mijn caravan op te zetten. De caravan zou zo een baken worden in de stad. Ik heb er een gevonden, maar de verzekeringen en de vergunningen deden lastig. Ik heb een caravan in stukken gezaagd. Zomaar, destructief en zonder reden.

Nu trek ik mijn caravan voort. Vanmorgen, de ochtend van donderdag 29 januari ben ik in mijn thuisbasis Antwerpen vertrokken. Ik heb mezelf als een lastdier voor mijn caravan gespannen. Mijn huis op mijn rug.

Misschien kom ik wel iemand tegen die me wil helpen. Die een eindje met me wil meelopen. Misschien ook niet.

U, beste toeschouwer van de Brakke Grond, kan mijn reis via het scherm volgen. Straks zal mijn vriend Bart verslag komen uitbrengen van mijn reis.

Wanneer ik in Amsterdam zal aankomen, kan ik nog niet echt zeggen. Ik hoop vanavond nog. En als ik aankom, dan zal ik mijn caravan op het water zetten, en daarna zal ik hem op een gebouw takelen...

Vele groeten,

Thomas

'Caravan 02', a site-specific project and is part of a trilogy, or a caravan trilogy. In all three parts, the caravan (with me as a resident) is isolated from its surroundings. The caravan serves as a sort of mobile unit. A mobile home. A movable artistresidence.

In the first part (with the logical title Caravan 01) I dug a hole two months with a pickax and a shovel. My caravan disappeared in that hole. This created a sort of hermit-hole, far away from the city. I spent a night under the ground, invited friends, made tea and baked fish.

In the second part, the isolation is of a different nature. I had to move heaven and earth. I tried to have my caravan put on a raft in the canals of Amsterdam. That didn’t work, you can not camp in a caravan on the canals. I have been looking for an Amsterdam building to set up my mobile home. Making the caravan a beacon in the city. I got one, but the insurance company and the local authority were acting out. I had a caravan cut in pieces. Just like that, destructive and without reason.

Now I pull on my caravan. This morning, the morning of Thursday, January 29, I left my home Antwerp. I myself as a beast of burden. With my house on my back.

Maybe someone will wants to help me. Take a walk with me. Maybe not.

You, dear viewer of the Brakke Grond, can follow my journey on the screen. Later, my friend Bart will report of my journey.

When I will arrive in Amsterdam, I can not really say. I hope tonight. And when I arrive, I will put my caravan on the canals and then I will hoist it on a building ...

Many greetings,

Thomas

Gastperformers

Ben Benaouisse

Ben Benaouisse (BE) debuteerde als danser en acteur bij Victoria in ‘Moeder en Kind’ in regie van Alain Platel & Arne Sierens. Met de installatie ‘Invasif’ maakte hij een opmerkelijke entree in de beeldende-kunstwereld.
Project Perform 08/09 nodigde Ben Benaouisse uit om binnen de context van het coachingstraject een performance te maken voor de de Expozaal in de Brakke Grond.

Ben Benaouisse (BE) debuted as a dancer and actor at Victoria in "Mother and Child ' directed by Alain Platel & Arne Sierens. With the installation Invasif 'he made a remarkable entrance in the fine art world. Project Perform 08/09 invited Ben Benaouisse to develop a performance for the Expozaal within the context of the coaching programme.

'Lenders-Borrowers' - Ben Benaouisse i.s.m. Mikes Poppe

Vechten met de kunstgeschiedenis? Identificatie? Dubbele persoonlijkheid? Identiteitscrisis? Overdraagbaar geheugen? Camouflage? Lafheid?

"For I always speak the language of the other... When I talk to myself, using the words of the other." (Roland Barthes)

Ben Benaouisse nodigt Mikes Poppe (BE) uit om het "re-enactement" genre te overstijgen. Beiden zullen de taal van bekende performers in de kunstgeschiedenis als vertrekpunt voor hun samenwerking nemen. Met als eindpunt een a-chronologische performance op een podium, waarbij parallelle verhalen en simultane acties een grote rol spelen.

Fighting with art history? Identification? Dual personality? Identity Crisis? Transferable memory? Camouflage? Cowardice?

"For I always speak the language or the other ... When I talk to myself, using the words or the other." (Roland Barthes)

Ben Benaouisse invites Mikes Poppe (BE) to transcend the "re-enactement" genre. Both will use the language of historical performers as a starting point for their cooperation. The ultimate goal will be an-a-chronological performance on a stage, where parallel stories and simultaneous actions play a major role.

Lenders-Borrowers komt mede tot stand dankzij steun van/was also supported by d e t h e a t e r m a k e r, de Buren.

Sachi Miyachi

Sachi Miyachi (JP, 1978) studeerde o.a. antropologie en kunst aan de Wako Universiteit in Tokyo en audio visuele kunst aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam (2007). Momenteel volgt ze de postdoctorale opleiding aan het Sandberg Instituut. Sachi Miyachi's werk werd in 2007 met een prijs bekroond met de AIAS Prize of Honour.

Naast installaties en theaterdecors maakt Sachi Miyachi ook performances. Voor Project Perform 07 ontwikkelde Sachi Miyachi Hair-washer district, vol.2. Voor Project Perform 08/09 ontwikkelt Sachi Miyachi de revolutionaire performance Fotozaal, hommage to an unknown person.

Een installatie van Sachi Miyachi is 8 januari t/m 1 februari ook te zien in de tentoonstelling Kyoko and friends in het Glazen Huis, Amstelpark, Amsterdam.

Sachi Miyachi (JP, 1978) studied anthropology and art on the Wako University in Tokyo and audio visual art at the Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam (2007). At the moment she is enrolled in a postmaster at the Sandberg Institute. Sachi Miyachi's work was awarded with AIAS Prize of Honour in 2007.

In addition to her installations and scenographical works Miyachi also creates performances. For Project Perform 07 Sachi Miyachi developed Hair-washer district, vol.2. For Project Perform 08/09 Sachi Miyachi developed the revolutionary performance Fotozaal (Photo Gallery), hommage to an unknown person.

An installation by Sachi Miyachi can be seen in the exhibition “Kyoko and friends” in the Glass House, Amstelpark, Amsterdam until February 1st.

www.sachimiyachi.com

Fotozaal, hommage to an unknown person - Sachi Miyachi

'The moment of realisation is blinded by a bright light.'

Fotozaal is een tijdelijke ruimte, u wordt gefotografeerd door een klein venster in een geënsceneerde omgeving. Aanvankelijk bent u als deelnemer niet op de hoogte waarom u omlijst, gefotografeerd en gedocumenteerd wordt. De scène zal zich ontvouwen als u zich verplaatst van de ene naar de andere kant van het frame. Nu bent u getuige van de volgende persoon in dezelfde situatie.

'The moment of realisation is blinded by a bright light.'

Fotozaal is a temporary space; you will be photographed through a small window in a staged environment. Initially as a participant you will not be aware of the reason for being framed, photographed and documented. The scene will unfold as you move to the other side of the frame, where you will be capturing the next person in the same situation that you were in.

Coaches/Sprekers

2008-01-05T04:18:00.000-08:00

Coaches/Sprekers

Helmut Dick (DEU, 1969)

“In zijn video’s verpletterd Helmut Dick met een motor reuzenpaashazen van chocolade, laat bevroren kippen abseilen of urineert in een stomend koffiezetapparaat.( …)Helmut Dick is geïntrigeerd door individueel en collectief gedrag dat vanzelfsprekend lijkt, maar net zo goed een aberratie kan zijn. Dit gedrag kan voor hem naast de algemene acceptatie ook een bepaalde gekte inhouden. Hij probeert vanuit deze gedachte belangrijke elementen uit zijn eigen leven te verwerken met het doel dubbelzinnige situaties te creëren die een eigen of eigenzinnige poëzie laten zien. De situaties van zijn werk zijn getekend door humor en absurditeit, alledaagse dingen verlaten hun bekende terrein.”

“In his videos Helmut Dick smashes giant chocolate Easter-bunnies with a motorcycle or urinates in a steaming coffee machine. (…) Helmut Dick is intrigued by individual and collective behaviour which looks natural but might just as well be an abnormality. To him this behaviour can stand for general acceptation but also a certain madness. From this point of view he tries to cope with important elements of his own life, in order to create situations with a double meaning which show an individual or self-willed poetry. The situations of his work show humour and absurdism, everyday objects leave their territory.” (www.galeriewest.nl/site.php?idsub=artists&id=Helmut_Dick&cat=0)

www.helmutdick.de

Jasmina Feković (NL, 1976)

“Jasmina Feković woont in Antwerpen. Ze noemt zichzelf ‘documentarista’. In haar werk gebruikt ze haar bekwaamheid als opgeleid documentaire-filmer om complexe betekenislagen en interpretaties te construeren. (…) In haar werk gebruikt ze complexe structuren die het bewustzijn van de toeschouwer over 'echte' iconen assimileren en deze herpositioneren in relatie tot haar eigen ervaring en identiteit.” Ken Pratt, curator, London

www.documentarista.net

Haar filminstallatie Heyboer Revisited was t/m 23 november 2008 te zien in MuHKA in Antwerpen.

For an abstract in English of Ken Pratt’s article about Jasmina Feković have a look at www.hisk.edu/artist.php?a=l&aa=w&la=en&id=26

Messieurs Delmotte (BE, 1967)

Messieurs Delmotte werkt met de disciplines media, fotografie, video en performance. Delmotte noemt zich Messieurs in het meervoud omdat hij telkens zichzelf in beeld brengt. “Toch gaat het niet om zelfontboezemingen. Het zijn gespeelde pogingen om de realiteit en haar beperkingen te overstijgen, waardoor hij terechtkomt in een surrealisme met herkenbare Belgische trekjes.” (www.contour2005.be/2003/delmotte.htm)

Messieurs Delmotte is an artist & artist performer who works in the disciplines of media, photography, video and visual arts with the use of multimedia, object, performance, photo and video. He calls himself Messieurs (plural of monsieur) because he portrays himself in his work. “Though these are no self-releases. They are attempts to rise on reality and its restrictions, through which he streams in a surrealism with typical Belgian features.”

Vaast Colson (BE, 1977)

“Vaast Colson maakt in zijn werk geen hiërarchisch onderscheid tussen media. Zowel performances, installaties, interventies als acties maken deel uit van zijn praktijk en hij zet deze in al naar gelang de situatie. Het gaat hem daarbij vooral om het moment waarop de toeschouwer onderdeel wordt van zijn werk, want door diens aanwezigheid ontstaat vorm. Deze vorm bestaat uit een mentale ruimte waar plaats is voor alledaagse gebeurtenissen, handelingen en gesprekken.” (www.wdw.nl/participant.php?part_id=317&id=78&taal=_ned)

“Vaast Colson doesn’t make a hierarchical difference between media. He does performances, installations, interventions and actions. His ‘choice of weapon’ depends on the situation. Most important to him is the moment in which the spectator becomes part of his work, because through the spectator’s presence his work is ‘formed’. This form consists of a mental space that leaves room for everyday events, acts and conversations.” www.hanstheys.be/artists/vaast_colson

Gasten, sprekers

Michiel Alberts (NL, 1972)

Michiel Alberts studeerde aan het HISK (Gent, BE). Hij creëert in zijn videowerk, fotografie en performances contexten die richting geven aan hoe beelden beleefd kunnen worden. De performances komen voort uit zijn theaterachtergrond. Dit geeft hem als beeldend kunstenaar een bijzonder perspectief op en bewustzijn van de toeschouwer.

Roos van Geffen (NL, 1975)

Roos van Geffen studeerde theatervormgeving aan de Kunstacademie in Tilburg en aan de Academie Beeldende Kunsten in Maastricht. Tijdens haar studie ontstond de behoefte om autonome projecten te initiëren. Sinds 1997 ontwikkelt Roos van Geffen performances voor verschillende festivals.

www.roosvangeffen.com

Aitana Cordero (ES)

Aitana Cordero studeerde in Madrid en Amsterdam (o.a. School for New Dance Development, Dance Unlimited). Ze is internationaal werkzaam als danser, choreograaf en performer. Voor Project Perform 07 maakte ze samen met Lina Issa "Where we are not..." Dit jaar werd haar dansperformance geselecteerd voor het Something Raw festival.

falkenstein.sampleandhold.org

Dr. Marga van Mechelen

Dr. Marga van Mechelen is universitair docent aan de UvA, gespecialiseerd in performancekunst en performativiteit vanaf de jaren ’70. Tijdens haar colleges legt ze verbanden tussen de theorie (van de kunstgeschiedenis en de filosofie) en de praktijk.
In 2006 kwam haar boek De Appel: Performances, installations, video, projects, 1975-83 uit, waarin zij analyseert hoe de Appel, o.l.v Wies Smals op internationaal niveau de kunstwereld veranderde met performances, installaties en videowerken.

Betsy Torenbosch

Betsy Torenbos is danseres, choreograaf, theatermaker en beeldend kunstenaar. Ze werkt als multidisciplinaire kunstenaar in Europa en Japan. Zij is de oprichter van Stichting Be-wonder, waarmee ze projecten op het terrein van multidisciplinaire en multiculturele ontwikkelingen binnen de kunsten initieert, creeert en uitvoert. 

www.be-wonder.nl

Sophie Kassies

Sophie Kassies studeerde in 1984 af als regisseur aan de Theaterschool in Amsterdam. Zij werkt voornamelijk als dramaturg en toneelschrijver voor verschillende projecten en heeft zowel toneel als muziektheater voor volwassenen en kinderen geschreven. In 2008 werkte ze als dramaturg voor de voorstelling Hidden Trees van Be-wonder.

Petra Josso-Loureiro

Petra Josso-Loreiro (NL, 1982) is make-up artiest. De (extreme) visagie, grime, hairstyling, special FX en bodypaint zijn haar specialisaties. Zij won de Make-up Visagie award van 2008.